แต่พอซุนกว่างอวี่ครุ่นคิดอยู่นานก็โล่งอก!แน่นอนว่าตนไปขอเชิญเขามาสอนที่ปักกิ่งยูเนี่ยน ไปกินเวลาเขา แถมยังเรียนรู้เทคนิคจากเขาอีก นี่เป็นการแลกเปลี่ยนที่ไม่ยุติธรรมอยู่แล้วไม่รู้จักกันเลยสักนิด มีสิทธิ์อะไรให้เขาตอบตกลงคุณพอมีสถานะอย่างพวกเขา เวลาของใครก็มีค่าทั้งนั้นเพราะคุณมาจากปักกิ่งยูเนียนผมเลยต้องไปหรือไม่ใช่สักหน่อย!พอคิดโดยเปลี่ยนมุมมองดู ซุนกว่างอวี่ก็รู้สึกว่าตนเพิ่งได้พบครั้งแรก ไม่สิ ยังไม่ทันพบหน้าด้วยซ้ำ ขอร้องแบบนี้ก็ออกจะเกินไปหน่อยมิหนำซ้ำ ตนก็หุนหันออกมาจริงๆถึงอย่างไรหัวหน้าเหอเขาก็พูดแทนตน ตนปุบปับออกมาแบบนี้กลับเป็นการฉีกหน้าหัวหน้าเหอจื้อเชียนซุนกว่างอวี่นั่งอยู่ในรถพักใหญ่…แล้วก็ถอนหายใจ เขามองฉินเยว่ที่นั่งเบาะข้างคนขับแล้วอดไม่ได้พูดว่า “เสี่ยวฉิน คุณว่าวันนี้อาจารย์ขอมากเกินไปหรือเปล่าถึงยังไงก็เชิญเขาไปสอนผ่านคนอื่นทั้งที่ยังไม่รู้จักกัน แบบนี้ไม่ค่อยให้เกียรติเขาเท่าไร”ฉินเยว่มองอาจารย์ คิดไปคิดมาจึงตัดสินใจเสียสละคุณเฉินที่รัก…“ไม่นะคะ หนูว่าอาจารย์เป็นถึงหัวหน้าใหญ่แผนกศัลยกรรมทั่วไปของปักกิ่งยูเนียน สำ หรับระดับประเทศแล้ว…เดิมทีได้มาสอนที่ปักกิ่งยูเนียนก็ถือเป็นเกียรติ…”ซุนกว่างอวี่ได้ยินฉินเยว่ประจบจนยิ้มขึ้นมาทันทีคนเราพอแก่แล้วก็ชอบนักเรียนที่ร่าเริงสดใสแบบนี้ทั้งนั้น ได้เพิ่มกลิ่นอายวัยรุ่นขึ้นหน่อยซุนกว่างอวี่ยิ้ม อดพูดไม่ได้ว่า “วันนี้คุณก็ได้ดู
