ั้งกับบทความกองโต ปลีกตัวมาไม่ได้จริงๆ“หัวหน้าเหอ ผมผ่าตัดอยู่ แค่นี้นะครับ”พูดจบ เสียงตู๊ดๆๆ ก็แว่วมาจากฝั่งเฉินชาง…ในห้องเงียบลง!เงียบจริงๆซุนกว่างอวี่หน้าแดงหน้าแดงจริงๆ!เขาไม่เคยถูกใครปฏิเสธคำเชิญไปสอน เขาเป็นคนดังของปักกิ่งยูเนี่ยน คิดไม่ถึงว่าเชิญไปสอนจะถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยนี่ทำให้ซุนกว่างอวี่นิ่งไปครู่หนึ่งเหอจื้อเชียนก็ค่อนข้างกระอักกระอ่วนซุนกว่างอวี่ถอนใจ “หัวหน้าเหอ หัวหน้าเฉินยุ่งก็ช่างเถอะ รอมีเวลาพวกเราค่อยนัดก็แล้วกัน”“เสี่ยวฉิน ไปกัน”พูดจบเขาก็พาฉินเยว่ออกไปทุกคนที่ยังอยู่ในแผนกเห็นแล้วงงไปหมดจะได้ไปสอนที่ปักกิ่งยูเนียน โอกาสแบบนี้ใครจะอยากพลาดพูดว่าฉันเคยไปสอนที่ปักกิ่งยูเนียน นี่มันยิ่งใหญ่ขนาดไหนกันแต่…เฉินชางเขากลับปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยทุกคนในแผนกศัลยกรรมทั่วไปก็ไม่เข้าใจเฉินชางนัก แต่ตอนนี้…ทุกคนจดจำ ว่าเฉินชางเป็นคนเย่อหยิ่งทันทีความสามารถสูง ไร้ข้อกังขา!เย็นชา! เย็นชาจริงๆ ตอบกลับหัวหน้าเหอออย่างไม่ไว้หน้าสักนิด ไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับคนดังจากปักกิ่งยูเนียนแบบนี้คือตัวพ่อใช่ไหมทุกคนอดไม่ได้ ทอดถอนใจขึ้นมาทันที…………พอซุนกว่างอวี่พาฉินเยว่ออกมาแล้วก็เตรียมจะขับรถออกไปเขายังค่อนข้างอายที่เสียหน้าต่อหน้าลูกศิษย์ตัวเอง…ฉินเยว่นั่งเงียบอยู่บนรถ ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดีต่อให้ดูเผินๆ แล้วสถานการณ์ของอาจารย์ค่อนข้างกระอักกระอ่วน ถ้าอีกฝ่ายเป็นคนอื่นเธอคงตั้งใจต่อว่าเพ
