ปา’ ให้คุณหมอเขียนถึงเหตุการณ์ที่หัวหน้าทุกคนเอาลูกอมใส่ปาก เด็กหญิงยิ้มหน้าตาชื่นบานทางการไม่ได้เอ่ยถึงชื่อเฉินชาง แค่ติดแท็กโรงพยาบาลศูนย์ฉุกเฉินเมืองหลวงกับเขียนว่าเป็นบุคลากรทางการแพทย์ที่ผ่าตัดและกู้ชีพเรื่องที่มีพลังงานด้านบวกเช่นนี้ต้องถูกเผยแพร่อยู่แล้วพอพรรคยุวชนคอมมิวนิสต์โพสต์แล้ว สื่อทางการเจ้าอื่นก็เริ่มรีโพสต์ สื่ออย่างการแพทย์เมืองหลวง เมืองหลวงรายวัน…ก็รีโพสต์ข่าวนี้ด้วยชั่วพริบตาก็กลายเป็นประเด็นร้อนด้าน ‘อั่งเปาที่มีค่าที่สุด’ ติดอันดับสิบของคำค้นยอดนิยมในเวยป๋อ และเรียกน้ำตาและความปวดใจจากใครหลายคนโลกนี้ต้องการเรื่องราวซึ้งใจมีความเห็นด้านใต้จำ นวนมากแน่นอนว่ามีคนต่อว่าด้วยเช่นกัน บอกว่าทำนิสัยแย่ๆเหมือนเดิม หมอไม่รับอั่งเปาไม่ใช่หรือ เป็นไปได้อย่างไร!แต่คนส่วนมากเห็นข่าวนี้แล้วรู้สึกทราบซึ้งมีความหวัง‘หวังว่าในชีวิตจะได้เจอหมอแบบนี้!’‘นั่นสิ หมอส่วนมากเป็นคนดี หวังว่าจะปรับปรุงบทลงโทษทำให้หมอกลับไปทำหน้าที่หลักรักษาคนได้’‘หวังว่าวันหลังถ้าฉันไปโรงพยาบาลจะได้เจอหมอดีๆ!’……ความสัมพันธ์ระหว่างแพทย์กับคนไข้จะตึงเครียดหรือไม่นั้นมีพื้นฐานจากความกังวลใจพูดให้ชัดคือสังคมนี้ใครๆ ก็กลัวป่วย แต่ละคนกังวลว่าถ้าตนป่วยจะเจอหมอที่ชั่วร้ายเหล่านั้น จะโดนฆ่าแกงอย่างไรก็ได้และหลายคนถึงกับรู้สึกต่อต้านหมอเพราะได้ยินข่าวลือเรื่องนี้เหมือนกับผู้กระทำผิด ถ้ามีผู้กระทำผิดหนึ่งคนจากหนึ
