พอเฉินชางตื่นขึ้นมาก็รู้สึกว่าตนนอนไปนานมาก!ไม่ได้หลับสบายขนาดนี้มานานมากแล้วเฉินชางมองดูฉินเยว่ที่อยู่ในอ้อมแขนแล้วชะงักไปทันที หรือว่า…จะยังไม่เจ็ดโมงนอนต่ออีกหน่อยเฉินชางรอนาฬิกาปลุก แต่นอนอยู่นานแล้วพบว่ามีอะไรชอบกล ทำไมวันนี้นาฬิกาปลุกถึงไม่ดังเขามองดูฉินเยว่ที่นอนหลับเหมือนเด็กแล้วก็หยิบมือถือขึ้นมาทันที จึงพบว่ามือถือแบตหมด!เฉินชางพลันตกใจสะดุ้งโหยงเวรแล้วไหมสายแล้วหรือเขารีบเขย่าตัวฉินเยว่ “กี่โมงแล้ว ทำไมคุณยังนอนอยู่ล่ะ”ฉินเยว่พลิกตัวไปหยิบมาศัพท์มาดู “แปดโมงยี่สิบแล้ว เอ๊ะ?ทำไมคุณยังไม่ไปล่ะ!”เฉินชางหมดคำพูด “คุณไม่ทำงานหรือ”ฉินเยว่เปลี่ยนท่าให้สบายตัว “ใช่ไง วันนี้ฉันพักก็เลยปิดนาฬิกาปลุก”เฉินชางตบหน้าผาก โมโหเป็นบ้าเลยเขาพลิกตัวลุกออกจากเตียงตีก้นฉินเยว่อย่างเคืองๆ แล้วรีบแต่งตัวไปโรงพยาบาลเขาพบว่ายัยฉินเยว่คนนี้ก็คือยาสลบ นอนกอดแล้วต้องหลับสบาย นุ่มๆ นิ่มๆ…มิน่าบทกลอนโบราณถึงว่าไว้ นวลอนงค์ห่มแพรสัตบรรณ สมสมานทรงธรรม์ในคืนวสันต์ กษัตริย์เลยตื่นสายล่ะสิ!แบบนี้จะโทษกษัตริย์ไม่ได้จริงๆ และย่อมโทษผู้หญิงของเขาไม่ได้ด้วย เป็นคนสวยยังไงก็ถูกเสมอ!ถ้าจะโทษก็ต้องโทษ…ช่างเถอะ ไม่โทษใครทั้งนั้นแผนกฉุกเฉินอันดับหกมีระเบียบเข้มงวดชัดเจน อวี๋หย่งกังทำงานอยู่ในระบบที่เข้มงวดอย่างกองทหาร ไม่มาสายไม่เลิกก่อนตอนที่เฉินชางเข้าแผนกฉุกเฉินมาเป็นตอนที่กำลังเวลาเปลี่ยนเวรพอดี ทุกคนออกมาจากแ
