างไรว่าต่อมาตนต้องยกหลอดอาหารนี้ไว้ถึงครึ่งชั่วโมงเต็ม!สำ หรับเหอจื่อเชียนที่เป็นหัวหน้ามาสิบกว่าปีแล้ว เรื่องนี้ช่าง…ขี่ช้างจับตั๊กแตน!เหล่าเหอเองก็คับข้องใจนัก!อย่างน้อยจางฉาไห่ยังช่วยผ่าตัดได้ แต่ตนกลายเป็นตัวประกอบ ‘คนยกหลอดอาหาร’ ในการผ่าตัดอย่างนั้นหรือแต่พอเขาเห็นเหล่าหม่าที่มือทั้งสองยังอยู่ที่ลำไส้ใหญ่ จู่ๆ ก็รู้สึกว่าตนโชคดีมากแล้วเหล่าหม่ามองเฉินชาง “เสี่ยวเฉิน ผม…เย็บเชื่อมไม่ได้เหรอ”เฉินชางส่ายหน้า “ยกไว้ดีๆ ครับ อย่าขยับไปมา”เหล่าหม่าได้ยินแล้วพยักหน้าอย่างจนใจ มองเหล่าเหอด้วยความอิจฉาถึงอย่างไรเขาก็ถือหลอดอาหารที่แยกออกมาอยู่ มือทั้งสองของตนนี้ยกลำไส้ใหญ่สองเส้นอย่างกับคนขายไส้ไม่เปรียบเทียบก็ไม่เจ็บปวดพอเห็นเจ้าหม่าเซอะซะ ‘คนยกลำไส้’ แล้ว เหอจื่อเชียนยังรู้สึกว่าหมอเฉินก็ดีกับตนพอดูการผ่าตัดดำเนินต่อไป เฉินชางผ่าตัดลดกระเพาะส่วนที่ใกล้ไปยมโลกทิ้งอย่างช่ำ ชองมือทั้งสองของเหอจื่อเชียนถูกตรึงไว้ แต่ดวงตากลับได้รับการปลดปล่อย เขารับรู้เป็นอย่างดีว่าเหมือนเฉินชางจะผ่าตัดลดขนาดกระเพาะต่างจากตนนิดหน่อย!นี่ทำให้เหอจื่อเชียนนิ่วหน้าขึ้นมาทันที!รอยตัดนี่แปลกๆ หรือเปล่านะทำไมถึงตัดขาดขนาดนี้รักษาเนื้อเยื่อกระเพาะได้มากกว่านี้เห็นๆ ทำไมเฉินชางต้องตัดด้วยแบบนี้พอเทียบกับการตัดหลอดอาหารอย่างจำ กัดจำ เมื่อกี้แล้วยิ่งชัดเจน!ทำไมกันเหอจื่อเชียนยิ่งคิดยิ่งไม่เข้าใจ เริ่มมองการผ่าตัดด
