ี่ยวฉินต่างหาก เป็นความคิดของฉินเยว่ ผมคิดว่าใช้ได้ จึงให้พวกเขาใช้แผนนี้เลย”ซุนกว่างอวี่ได้ยินว่าเป็นฉินเยว่ก็ขมวดคิ้วทันที พลันนึกได้ว่าตนยังมีลูกศิษย์คนนี้อีกคนเขาพลันหันมองฉินเยว่แวบหนึ่งพลางพยักหน้าอย่างพอใจ“ใช้ได้ ตั้งใจเรียนรู้จากรุ่นพี่คุณนะครับ!”ซุนกว่างอวี่ไม่ได้ลืมฉินเยว่ แต่เขางานยุ่งจนไม่มีเวลาดูแลนักเรียน ส่วนใหญ่ล้วนจัดแจงให้บรรดาหัวหน้าที่อยู่ภายใต้บังคับบัญชาดูแลและฉินเยว่ยังเป็นคนที่ฉินหย่งอี้แนะนำมา เพราะฉะนั้นซุนกว่างอวี่อยากขัดเกลาเธอก่อน รอให้ถึงเวลาที่ฉินเยว่จะทำให้เขาตาเป็นประกายได้ ไม่ได้รีบร้อนเพียงแต่…คิดไม่ถึงว่าจะไวขนาดนี้ซุนกว่างอวี่คิดไปคิดมา จู่ๆ ก็พูดว่า “เสี่ยวฉิน คุณมีวีซ่าสหรัฐอเมริกาไหมครับ”ฉินเยว่อึ้ง “มีค่ะอาจารย์”ซุนกว่างอวี่พยักหน้า “การประชุมสุดยอดสมรรถนะระบบทางเดินอาหารนานาชาติที่เมโยจะจัดขึ้นในอีกหนึ่งเดือน คุณตามไปดูงานด้วยนะครับ”ได้ยินแบบนี้ คนรอบข้างก็มองมาอย่างอิจฉาทันที!นี่เป็นโอกาสที่หายากมาก ไปประชุมที่สหรัฐอเมริกาเชียวนะ!ได้อาจารย์ที่ปรึกษาเก่งๆ ก็ดีแบบนี้แหละ พาไปประชุมทั่วโลกไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องค่าใช้จ่ายฉินเยว่ก็ดีใจขึ้นมาทันที “ขอบคุณค่ะ อาจารย์!”การราวน์วอร์ดดำเนินต่อไป ฉินเยว่เองยังคิดไม่ถึงว่าการวินิจฉัยผู้ป่วยเคสหนึ่งจะทำให้อาจารย์เปลี่ยนความคิดได้และทั้งหมดนี้ ล้วนเป็นคุณงามความดีของคุณเฉินที่รักของตนระหว่างที่เดินอยู่ ส
