คำว่า ‘ผมสมัคร’ ของเฉินชางทำให้เหล่าอวี๋ที่เพิ่งเดินออกไปย้อนกลับมาอีกครั้ง!ทุกคนเบิกตาโพลง มองเฉินชางอย่างประหลาดใจทำให้เฉินชางที่หนังหน้าบางและขี้อายเก้อเขินขึ้นมาทันทีอวี๋หย่งกังมองเฉินชางแวบหนึ่งพร้อมถามยืนยัน “เสี่ยวเฉินคุณจะ…สมัครหรือ”เจ้าทึ่มหม่าเองก็จนคำพูด พูดอย่างผิดหวังกับความไม่เอาไหน“โรงพยาบาลออกค่าใช้จ่ายให้คุณไป ไม่ได้ให้คุณไปเที่ยว คราวหน้ามีงานประชุมอีก ผมจะบอกคุณเอง! ที่ผมบอกคุณเมื่อครู่นี้หมายความว่าแบบนี้ต่างหากเล่า…”ได้ยินเจ้าทึ่มหม่าพูดแบบนี้ ทุกคนต่างมองเฉินชางอย่างหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกเฉินชางถูกเหล่าหม่าว่าแบบนี้ ยิ่งอึดอัด “หัวหน้าอวี๋ ผมอยากไปลองดูครับ”อวี๋หย่งกังอดยิ้มไม่ได้ “ได้ครับ หัวหน้าพยาบาล ลงสมัครให้เสี่ยวเฉินหน่อยนะครับ”หลังจากพูดจบ อวี๋หย่งกังก็มองเฉินชาง “เสี่ยวเฉิน คือ…คุณอย่าตั้งความหวังสูงมากนัก ถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็ค่อนข้างซับซ้อน”กล่าวตามตรง อวี๋หย่งกังเองก็กลัวว่าจะบั่นทอนความกระตือรือร้นของเฉินชาง แต่การที่โรงพยาบาลออกค่าใช้จ่ายให้ไปเข้าร่วมงานประชุม แน่นอนว่าคนที่ได้ไปก็มีแค่ไม่กี่คน และต้องอยู่ในตำแหน่งที่โรงพยาบาลอยากให้ไปอีกอย่าง…หัวหน้าพยาบาลเองก็อึดอัดอยู่บ้าง “หัวหน้าอวี๋ หมอฝึกงานไปได้ไหมคะ”ทุกคนชะงักครู่หนึ่งจึงตอบสนองจริงด้วย!หมอฝึกงานนับไหมเฉินชางไม่ใช่พนักงานของโรงพยาบาลศูนย์ฉุกเฉินเมืองหลวงอวี๋หย่งกังเจอคำถามแบบนี้ก็ตอบ
