งเฉินชาง มีเด็กสามคนยืนร้องไห้อยู่หน้าประตู เด็กทั้งสามล้วนมาฉีดยาพ่อแม่ต่างปลอบใจลูกอย่างปวดใจ กว่าจะทำให้หยุดร้องได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยความจริงเวลาที่เด็กๆ อยู่ด้วยกัน สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือร้องไห้พร้อมกันหมด ถ้าร้องไห้คนหนึ่ง ก็จะเหมือนโรคติดต่อให้คนอื่นๆเริ่มร้องด้วยและทั้งสามครอบครัวนี้ยังรู้จักกัน มาจากชุมชนเดียวกัน ทั้งชุมชนมีเด็กที่อายุไล่เลี่ยกันอยู่แค่นี้ จึงมักจะเล่นด้วยกัน!จะว่าไปเด็กทั้งสามก็ซุกซน เช้าตรู่ตอนออกจากบ้านเจอสุนัขตัวหนึ่ง เด็กทั้งสามคนจึงแกล้งสุนัขอยู่ตรงนั้น!เด็กคนหนึ่งดึงหาง คนหนึ่งดึงหู ส่วนอีกคนขี่หลังเสียเลยสุนัขตัวนั้นจึงขึ้งโกรธขึ้นมาทันที สุนัขเป็นสัตว์ที่ฆ่าได้ หยามไม่ได้จึงแว้งกัดไปคนละที!กัดเสร็จก็วิ่งเลย!ส่วนเด็กทั้งสามคนตกใจกับการโดนกัดอย่างกะทันหันตอนแรกยังไม่ได้ร้องไห้ แต่พอเห็นแม่มาก็ปล่อยโฮทันทีถึงอย่างไรก็เป็นช่วงหมดฤดูหนาวเข้าฤดูใบไม้ผลิ เสื้อผ้าที่เด็กๆ ใส่หนา แต่ตรงน่องก็ยังมีรอยกัด ดูเหมือนถลอกแต่ก็เหมือนจะไม่ถลอกแต่ผู้ปกครองร้อนใจขึ้นมา!พวกเขาไม่มีกะจิตกะใจไปทำงาน รีบพาลูกมารับวัคซีนป้องกันโรคพิษสุนัขบ้าที่แผนกฉุกเฉินแม้บอกว่าฉีดภายในยี่สิบสี่ชั่วโมงก็พอ แต่…คนเป็นพ่อเป็นแม่ล้วนอยากให้รีบฉีด กลัวว่าช้าไปจะเกิดปัญหาขึ้น“โอ๋ ไม่ร้องนะ ฉีดเข็มเดียวก็หายแล้ว ไม่ต้องกลัว!”“ใช่ อดทนหน่อยนะ”“ฉีดยาไม่เจ็บเลย แป๊บเดียวก็หายแล้ว”พ่อแม่ของเด็ก
