เฉินชางมองเฮ่อเจิ้งจื้อแล้วนิ่งคิดไปพักหนึ่ง ไม่รู้ว่าเพราะละอายใจหรืออะไร เขาจึงอดไม่ได้เตือนว่า “เคยสัมผัสการเย็บเชื่อมลำไส้ส่วนต้นไหม”พอได้ยินคำนี้จากเฉินชาง ร่างบอบบางของเฮ่อเจิ้งจื้อก็สั่นสะท้านทันที เขาตกใจจนเหงื่อซึม!หรือว่า…หมอเฉินเขาจะ ‘ผ่าตัดเชื่อมลำไส้ส่วนต้น’ ไม่ค่อยเก่งพอคิดถึงตรงนี้ เฮ่อเจิ้งจื้อค่อนข้างสิ้นหวังแล้วจริงๆ เขารู้สึกว่าตอนนี้ตนกำลังจ้องกระเพาะเสียที่ไหน จ้องหุบเหวลึกอยู่ต่างหาก!ความกลัวปกคลุมหัวใจจนแทบจะกลืนกินเขาไปแล้ว!เฮ่อเจิ้งจื้อมองเฉินชางปราดหนึ่งแล้วผ่อนคลายลง “หมอเฉินอย่าบอกผมนะว่าคุณผ่าบิลรอธ-1 ไม่เป็น!”การเย็บเชื่อมลำไส้ส่วนต้นก็คือการผ่าตัดแบบบิลรอธ-1เฉินชางส่ายหน้าแล้วยิ้มให้ “ผ่าเป็นครับ ผมหมายถึงถ้าคุณผ่าไม่เป็นจะตั้งใจดูหน่อยก็ได้ โอกาสหายากครับ”พอเฮ่อเจิ้งจื้อได้ยินเข้าจึงถอนใจโล่งอกในที่สุด!ตอนนี้เขาไม่หวังจะรอหัวหน้าหม่าอะไรนั่นแล้วความปรารถนาของเขานั้นน้อยนิด ผ่าตัดให้สำ เร็จก็พอแล้วส่วนจะได้เรียนอะไรเพิ่มจากเฉินชาง บอกตามตรงว่าเขาไม่หวังแล้วการผ่าตัดครั้งนี้เขาได้เรียนรู้สิ่งที่ล้ำค่ากว่าการผ่าตัดไปหลายอย่างแล้ว!“ขะ…ขอบคุณนะ หมอเฉิน!”เฉินชางพยักหน้าให้ “ทำไมเหงื่อออกเยอะขนาดนี้ครับ ยังหนุ่มอยู่ต้องดูแลร่างกายดีๆ นะ!”พอพยาบาลน้อยได้ยินว่าเฉินชางพูดมีเหตุผลจึงเข้าไปเช็ดเหงื่อให้หมอเฮ่อเองนี่ทำให้เฮ่อเจิ้งจื้อตกใจที่ได้รับความใส่ใจ!ขะ…เขา
