นนี้กินยาอะไรอยู่หรือเปล่า”ชายหนุ่มชะงักไปทันที คิดอย่างไรก็คิดไม่ออก “ผม…ผมไม่รู้ครับ…”เขาไม่รู้จริงๆ ว่าแม่กินยาอะไรถึงขั้นไม่รู้ว่าแม่มีโรคประจำ ตัวอะไร!เฉินชางถอนหายใจ ถามต่อว่า “แม่คุณตั้งครรภ์มากี่ครั้ง มีลูกกี่คน เคยแท้งไหมครับ…”ชายหนุ่มเงียบไปอีกครั้ง “ขอโทษครับ ผม…ผมไม่รู้…”เฉินชางพยักหน้า ดูเหมือนว่าคนส่วนใหญ่จะไม่ทราบเรื่องพวกนี้ จึงถามอีกครั้ง “ช่วงสองสามปีที่ผ่านมา แม่คุณได้รับการผ่าตัดอะไรมาบ้างไหมครับ และผ่าตัดเพราะโรคอะไร”ชายหนุ่มสะอื้นขึ้นมา เพราะเขาพบว่าเขาไม่รู้อะไรเลย!เขาไม่รู้อะไรทั้งนั้น!เขาไม่รู้ว่าแม่เคยป่วยเป็นโรคอะไร แม่กินยาอะไรเป็นประจำไหม แม้แต่แม่เคยผ่าตัดหรือไม่ เขาก็ไม่รู้!คิดถึงตรงนี้ ชายหนุ่มน้ำตาไหลพรูออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่อีกต่อไปเขารู้อะไรบ้างเขาไม่รู้อะไรเลย!เขาพบว่า ตอนที่แม่ต้องการเขา เขากลับไม่รู้อะไรเลยเขากลัว!เขารู้สึกผิด!ความรู้สึกผิดและละอายใจอย่างรุนแรงพลุ่งพล่านขึ้นในใจจู่ๆ เขาก็รู้สึกว่า แม่ที่ตนคิดว่ารู้จักเป็นอย่างดีมาโดยตลอดกลับ…กลายเป็นคนไม่รู้จัก ตนไม่รู้เรื่องของแม่เลยน้ำตาแห่งความรู้สึกผิดยังคงไหลออกมา จู่ๆ ชายคนนั้นก็ทรุดตัวลงคุกเข่าข้างเตียงแม่ สองมือจับมือแม่ไว้ ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและกังวลตอนแรกเขาคิดว่าตนเป็นคนที่รู้จักแม่ดีที่สุด แต่สุดท้ายตระหนักได้ว่า…เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับแม่เลยกระทั่งที่ผ่านมา เขาเหมือนจะไม่เคย
