ูกพี่ ผมกลัวมันจะหมดอายุครับ!”เหล่าหม่าอยากอธิบาย แต่…ถ้าการอธิบายมีประโยชน์จะมีการลงโทษไว้ทำไมเห็นท่าทางของเหล่าอวี๋ เฉินชางพลันหายโกรธไม่น้อยเหล่าอวี๋อดหันมองเฉินชางไม่ได้ พลันพูดยิ้มๆ “ว่างๆ พาผมไปผ่าตัดโดยหัวใจไม่หยุดเต้นบ้าง ช่วงนี้ยุ่งมาก ไม่มีเวลาเลย”เฉินชางพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “ได้ครับ ได้แน่นอนอยู่แล้ว”คนที่พึ่งพาได้ ก็ต้องคอยประจบเอาไว้แบบนี้แหละหลังจากอวี๋หย่งกังเดินออกไป ทุกคนในห้องทำงานหลุดขำทันทีสวีอ้ายชิงอดมองเหล่าหม่าอย่างเย้ยหยันไม่ได้ “ฮ่าๆ…ถ้าคุณซื้อกาแฟมา ฉันอาจจะรอด!”หม่าเยว่ฮุยขบเคี้ยวเขี้ยวฟัน รู้สึกกดดันเป็นทวีเท่าช่วงเช้า เฉินชางไม่ได้ออกไปกับรถฉุกเฉิน ถึงอย่างไรเฉินชางก็พาแผนกฉุกเฉินออกไปได้หน้าได้ตามา ช่วงเช้าวันนี้อนุญาตให้นั่งเฝ้าที่แผนกช่วงเช้าประมาณสิบเอ็ดโมงกว่า ศูนย์ฉุกเฉิน 120 ส่งหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบเธอน่าจะอายุห้าสิบกว่า มีคนมาเป็นเพื่อนสามคน!พยาบาลเสี่ยวเคอรีบมาตามเฉินชาง “หมอเฉินคะ คนไข้อายุห้าสิบห้าปี เพศหญิง มีอาการปวดท้อง คลื่นไส้อาเจียนอย่างหนักมาหนึ่งวัน!”ตอนแรกเฉินชางราวน์วอร์ดอยู่ หลังจากได้ยินเสียงของเสี่ยวเคอก็เดินออกไปอย่างเร่งรีบหลังจากออกมาเห็นทั้งสามที่มาพร้อมกับคนไข้ จากบทเรียนครั้งก่อน ครั้งนี้เฉินชางฉลาดขึ้นแล้ว รีบถามว่า “ท่านไหนเป็นญาติคนไข้ครับ”ทั้งสามต่างส่ายหน้า “เราไม่ใช่ญาติคนไข้ค่ะ!”คราวหน้าเฉินชางอึ้งงั
