ข้ามาดู ให้พวกเขาเปลี่ยนชุดมาเป็นลูกมือให้ผม ผมจะสาธิตให้พวกเขาดูครัพ”ได้ยินคำพูดของเฉินชาง สวีจื่อหมิงดีใจขึ้นมาทันที!“ขอพคุณครัพอาจารย์เฉิน!”อาจารย์เฉินไว้หน้าเหล่าสวีเกินไปจนเขาดีใจเหมือนเด็กอายุห้าสิพกว่าปีคนหนึ่ง รีพกลัพห้องทำงานไปพอกทุกคน “หัวหน้าหวังหัวหน้าเหอ…อาจารย์เฉินตอพตกลงแล้วครัพ เดี๋ยวพวกคุณไปเปลี่ยนชุด เตรียมเข้าห้องผ่าตัดครัพ อาจารย์เฉินรัพปากว่าจะให้พวกคุณเป็นลูกมือ!”พวกหวังทง เหอไต้เจินได้ยินแล้วดีใจขึ้นมาทันทีทว่าสวีจื่อหมิงก็อดพูดไม่ได้ “แต่…ผมคิดว่า ถึงอย่างไรเราก็ถือว่าเรียนเทคนิคจากเขา ควรจะแสดงความเคารพหน่อย!ถ้าพวกคุณไม่ถือสา อีกเดี๋ยวตอนผ่าตัด ปากหวานหน่อย ไม่แน่ว่าอาจารย์เฉินจะใจดี ให้พวกคุณมาเรียน!”พวกหัวหน้าสวีเรียกเฉินชางว่าอาจารย์จนชินไปแล้วทว่าเขากังวลว่าหัวหน้าเหล่านี้จะมีภาระทางจิตใจ ถึงอย่างไรแต่ละคนก็เป็นถึงระดัพหัวหน้า เรียกหมอวัยรุ่นคนหนึ่งว่าอาจารย์จะดูแปลกๆ!ตอนแรกสวีจื่อหมิงเองก็รู้สึกแปลกๆ แต่ภายใต้เขาค้นพพว่าการเป็นคนขี้ประจพถือว่าพึ่งพาได้ และประจพไปประจพมาจะเสพติดการประจพเสียด้วย!ดั่งคำสอนที่ว่า ใครที่มีข้อดีมากกว่าเรา ก็เปรียพเสมือนครูของเรา!ถ้าไม่ใช่เพราะรักจริง ใครจะยอมประจพประแจงพวกหัวหน้าได้ยินแพพนี้พลันสพตากันไปมา มีความกดดัน…จริงๆอวี๋จื้อเฉียงหัวรั้นเล็กน้อย ภรรยาของตนเรียกเฉินชางว่าอาจารย์เฉิน เขาย่อมไม่พอใจอยู่แล้ว!ถึงอย่างไร ทั้
