นหลิวฉวนพูด “ที่นี่เป็นแผงขายอาหารที่มีแค่ตอนเช้าตรู่ โชคดีหน่อยก็จะเจอแรงงานข้ามชาติถือกีตาร์ร้องเพลง ตอนผมเพิ่งมาเมืองหลวง บังเอิญผ่านมาแถวนี้ เลยแวะมาเป็นที่นี่เป็นระยะๆอาหารไม่แพงครับ รสชาติอาจจะไม่ดีเลิศ แต่ตอนหิว กินอะไรก็อร่อย”ซึ่งทุกคนต่างก็หิวแล้วจริงๆ จึงไม่ได้สนใจรสชาติของอาหารตอนกินยิ่งไม่เหลือสภาพรู้สึกแค่กินไปเยอะมาก!คืนนี้ ทั้งแปดคนกินอย่างปลดปล่อย ไม่ดื่มเหล้า ตอนกลับ เฉินชางเป็นคนเช็คบิล ทั้งหมดสามร้อยยี่สิบเก้าหยวนเถ้าแก่เป็นลุงวัยกลางคน ยิ้มพูด “สามร้อยยี่สิบพอครับ”ตอนจ่ายเงิน เถ้าแก่พลันถามว่า “พวกคุณไม่ใช่คนแถวนี้ใช่ไหมครับ”เฉินชางพยักหน้า “เพิ่งเลิกงานครับ หิวมาก ออกมาหาของกิน”เถ้าแก่คลี่ยิ้ม “เห็นพวกคุณกินท่าทางอร่อยมาก ทำงานถึงป่านนี้ไม่ง่ายเลย สามร้อยพอ!”เฉินชางได้ยินแล้วส่ายหน้าทันที เขาวางเงินไว้สามร้อยห้าสิบก่อนจะรีบลุกออกไปเมืองหลวงก็แบบนี้แหละ ไม่ได้มีแค่สถานเริงรมย์และแสงสีเสียง ยังมีผู้คนมากมายที่สร้างเมืองนี้อยู่ด้านล่างแต่ไม่ว่าอย่างไร ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นกฎของการอยู่รอดในเมืองนี้ทว่าเฉินชางกลับกำลังคิดเรื่องหนึ่งอย่างต่อเนื่อง!จะลดค่าใช้จ่ายของการผ่าตัดโดยหัวใจไม่หยุดเต้นลงให้ประชาชนทั่วไปสามารถเข้าถึงผ่าตัดได้อย่างไร!ความรู้สึกในช่วงหลายวันมานี้ของเฉินชางชัดเจนมากเมืองหลวงมีคนทุกประเภทเลยจริงๆ มีพวกที่ป่วยนิดป่วยหน่อยก็ออกนอกประเทศไปหาหมอ และมีคนไข
