ระวังถูกเฉินชางสัมผัสตัว ฉินเยว่ก็ตื่นขึ้นมา มองเฉินชางอย่างงัวเงีย “สามี คุณกลับมาแล้วเหรอคะ…”เฉินชางยิ้ม “อืม รอทั้งคืนสินะ ยัยโง่ ขอบคุณนะครับ ผมอุ้มคุณเข้าห้องนะ!”ฉินเยว่ส่ายหน้า รีบลุกขึ้นมองเฉินชางพร้อมพูดอย่างปวดใจ“คุณกินข้าวหรือยังคะ หิวไหม ฉันอุ่นอาหารให้ คุณกินก่อนแล้วค่อยนอน”ฉินชางยิ้ม “กินแล้วครับ”ฉินเยว่รินน้ำอุ่นให้ “ดื่มน้ำหน่อย รีบนอนนะคะ”เฉินชางพยักหน้า รับแก้วมา ชั่วขณะที่สัมผัสกับความอุ่นของแก้ว ในใจพลันอบอุ่นขึ้นมานี่ก็คือบ้านสินะกลับถึงบ้าน มีน้ำอุ่น มีอาหารเต็มโต๊ะ มีใครคนหนึ่งนอนรอคุณอยู่เฉินชางมองดวงหน้าเล็กของฉินเยว่แล้วเผยรอยยิ้ม “ไปเถอะไปนอนกันครับ!”ฉินเยว่พยักหน้า “คุณกอดฉันไว้นะคะ คุณไม่อยู่ฉันก็นอนไม่ค่อยหลับ คิดว่าจะนอนรอคุณตรงโซฟา รอไปรอมาก็เผลอหลับไป อาหารก็อุ่นไปตั้งหลายรอบแล้ว…”เฉินชางอุ้มฉินเยว่ขึ้นมายัดเข้าผ้าห่ม “ต่อไปไม่ต้องรอผมนะครับ รีบเข้านอนอุ่นเตียงให้ผม!”ฉินเยว่หัวเราะคิกคัก “ฉันจะรอคุณมาอุ่นเตียงให้ฉันค่ะ!”หลังจากปิดไฟ ฉินเยว่หนุนแขนเฉินชาง เฉินชางกอดฉินเยว่หลับไปวันรุ่งขึ้นเฉินชางไม่จำ เป็นต้องไปโรงพยาบาลเช้าขนาดนั้นตื่นมาตอนเช้า เฉินชางพบว่าฉินเยว่ออกไปแล้วช่วงที่ผ่านมา ฉินเยว่ไปรายงานตัวที่วิทยาลัยการแพทย์ปักกิ่งยูเนี่ยนแล้วเฉินชางยิ้ม ลุกขึ้นไปอาบน้ำมีอาหารเช้าที่เพิ่งทำสดใหม่วางอยู่บนโต๊ะอาหารยังอุ่นๆ อยู่ ความรู้สึกแบบนี้อบอุ่นมาก
