าบาล…นี่เป็นคนที่น่ารักที่สุดในสายตาพวกเขา!ประตูใหญ่ของห้องผ่าตัดก็คือสถานที่ที่พวกเขาทั้งหวาดกลัวและตั้งตาคอยและในที่สุดตอนนี้ก็ต้องเผชิญหน้ากับช่วงเวลานี้แล้วเดิมทีพวกเขาต้องการไปเผชิญหน้ากับการทดสอบนี้ทั้งรอยยิ้มแต่สุดท้ายก็กลัวอยู่ดีในชั่วชีวิตสิบเอ็ดสิบสองปี ยังไม่รู้จักความรู้สึกดีใจ แต่กลับรู้จักความหวาดกลัวเสียแล้ว!ขณะที่เฉินชางมองดูเด็กทั้งสองที่เกี่ยวก้อยกันค่อยๆ ถูกเข็นเข้าไปในห้องผ่าตัด เขาก็หันมาเริ่มล้างมือก่อนผ่าตัดอย่างจริงจัง!สวีจื่อหมิงค่อนข้างเครียด เขามองเฉินชาง “เสี่ยวเฉิน!”เฉินชางชะงัก หันไปมองสวีจื่อหมิงที่กำลังล้างมือก่อนผ่าตัดอยู่ “ทำไมเหรอครับ”สวีจื่อหมิงสูดหายใจลึกๆ เฮือกหนึ่ง “ผมเครียดนิดหน่อย คุณให้กำลังใจผมทีสิ!”พวกหัวหน้าคนอื่นก็พากันพยักหน้า “ใช่แล้ว…อาจารย์เฉินคุณให้กำลังใจพวกเราทีเถอะ ตอนนี้ทนไม่ไหวแล้ว เจอสอบแบบนี้เป็นครั้งแรก เลยกระวนกระวายใจนิดหน่อย”ทุกคนชินกับการเรียกเฉินชางเล่นๆ ว่าอาจารย์เฉินแล้วเรียกจนชินกว่าชื่อเดิมเสียอีกเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับอายุ!เฉินชางยิ้มให้แล้วส่ายหัว “ที่จริง พวกคุณผ่าตัดคนเดียวได้แล้ว ผมแค่ไม่วางใจ หัวหน้าสวี คุณเก่งมากจริงๆ”สวีจื่อหมิงได้ยินดังนี้จึงยิ้มแล้วส่ายหัว สิ่งที่พวกเขาต้องการก็คือการให้กำลังใจแบบนี้!เฉินชางเงยหน้าไปมองนาฬิกาบนผนัง ห้าโมงครึ่ง การผ่าตัดจะเริ่มขึ้นในอีกห้านาที!เฉินชางหันไปยิ้มให้ “สู้ๆ! ถ้าค
