ฉินชาง!”“ประเทศจีน! โรงพยาบาลศูนย์ฉุกเฉินเมืองหลวง! หมอเฉินชาง!”“ประเทศจีน! โรงพยาบาลศูนย์ฉุกเฉินเมืองหลวง! หมอเฉินชาง!”……พอพูดแบบนี้ออกมาในกลุ่มก็พลันอึกทึกครึกโครมไปหมด!“วันนี้ผมจะให้ลูกออกจากโรงพยาบาล!”“ฉันก็จะไปทำเรื่องเปลี่ยนโรงพยาบาล!”“เหล่าจู ฉันอยู่ปักกิ่งยูเนี่ยน วันนี้ฉันจะไปโรงพยาบาลศูนย์ฉุกเฉินเมืองหลวง!”……ชั่วขณะเดียว ผู้ป่วยน้อยหลายสิบคนก็พากันออกจากโรงพยาบาลใหญ่ทั่วโลกเพื่อนผู้ป่วยชาวต่างชาติที่อยู่ห้องเดียวกันเอ่ยถาม “พวกนายไปไหน”สีหน้าทุกคนเจือความตื่นเต้นและภูมิใจ “พวกเราจะกลับบ้าน!ประเทศเราช่วยรักษาโรคของเด็กได้แล้ว!”ตอนที่พูดคำนี้ออกมา ทุกคนพลันพบว่าไม่รู้ทำไมถึงขอบตาแดง เริ่มรู้สึกแสบจมูก!ที่แท้…พวกเราก็อาลัยอาวรณ์บ้านเกิดตัวเองขนาดนี้ถ้าบ้านเกิดเราเริ่มแข็งแกร่งขึ้นมา พวกเราก็ต้องภูมิใจ!พอได้ยินคำพูดของทุกคน เพื่อนร่วมวอร์ดที่อยู่ติดกันก็มีสีหน้าเปี่ยมด้วยความวาดหวังและอิจฉา “จริงเหรอ”ทุกคนพยักหน้าแรงๆ “จริงสิ!”เพื่อนผู้ป่วยทอดถอนใจ “พวกนายมาจากประเทศไหน ญี่ปุ่นเหรอ เกาหลีหรือเปล่า หรือว่าจีน”ทุกคนพูดอย่างตื่นเต้น “ประเทศจีน! สาธารณรัฐประชาชนจีน!!!”ขณะนี้ พอพูดชื่อประเทศบ้านเกิดออกมาแล้วรู้สึกภูมิใจ!เพื่อนผู้ป่วยชาวต่างชาติพากันทอดถอนใจ “ประเทศจีน เก่งจังเลย…ถ้าพวกนายผ่าตัดสำ เร็จแล้วพวกเราไปผ่าตัดด้วยได้ไหม”ทุกคนยิ้มอย่างภูมิใจ “นี่เบอร์ฉัน ถ้ามาก็โทรหาฉันนะ!
