าพ แต่ตัวเรากลับไร้ความสามารถหวังทงรู้สึกละอายอยู่ในใจ!ตัวเองช่วยรักษาเพื่อนร่วมชาติไม่ได้ กลับกัน พวกเขาต้องไปหาสุขภาพที่ดีจากต่างประเทศหวังทงอดกำหมัดทั้งสองแน่นไม่ได้เขาเป็นบุคลากรชั้นยอดของวงการการแพทย์ประเทศบ้านเกิดถึงกับพูดได้ว่าพวกเขาเป็นตัวแทนจุดสูงสุดของการแพทย์ประเทศจีนบางสาขาเสียด้วยซ้ำนี่ทำให้พวกเขายิ่งรู้สึกกดดันเป็นทวีคูณ และไม่ได้ปลาบปลื้มเลยเพราะพวกเขารู้ว่าถ้าตนรักษาไว้ไม่ได้แล้วจะยังมีใครรักษาไว้ได้อีก!จนใจ!“ให้ออกจากโรงพยาบาลเถอะ…”ผ่านไปพักใหญ่ หวังทงจึงเอ่ยช้าๆ เสียงต่ำหลายปีนี้เขาวิ่งวุ่นพยายามอยู่ทุกวัน ไม่มีตอนไหนที่เขาไม่ซึมซับเทคนิคใหม่ๆ หรือเรียนรู้เทคโนโลยีชั้นยอด!เขาไม่เคยหยุดก้าวเดิน แต่…ทำไมถึงพัฒนาได้ช้าขนาดนี้!เขาหวังทงคับแค้นใจที่ตนไม่มีความรู้ความสามารถมากพอไม่ได้มีความรู้ไว้เพื่อเป็นเกียรติเป็นศรีแก่วงศ์ตระกูลหรือมีชื่อระบือไกล แค่ต้องการให้ผู้ป่วยสุขภาพดีไร้โรคภัย!ช่างเถอะๆ!ความรับผิดชอบยิ่งมาก ภาระก็ยิ่งหนักอึ้งแพทย์ผู้ดูแลหลักมองหวังทง อดถามไม่ได้ว่า “พี่ใหญ่…เมื่อวานภรรยามาหาคุณที่โรงพยาบาลครับ”หวังทงโบกมือ “รู้แล้ว ออกไปเถอะ”เขาไม่ได้กลับบ้าน…มานานแค่ไหนแล้วนะยุ่งเกินไปแล้วแถมยังเหนื่อยมากด้วย!บ้านจะใหญ่หรือเล็ก…ก็เป็นบ้านทั้งนั้น……………เฉินชางมาถึงแผนกศัลยกรรมหัวใจ ทันทีที่ลงลิฟต์มาก็เห็นว่าข้างนอกคนแน่นไปหมดผู้ป่วยสามสิบกว่าคน ญาติเจ็ดสิบกว่าค
