เฉินชางเห็นแล้ว น้ำตาแทบไหลออกมา!นายท่าน! ในที่สุดท่านก็มาแล้ว!เฉินชางทั้งตื่นเต้นและวู่วาม!นี่อาจเป็นรางวัลเร่งด่วนที่สุดของเฉินชางในช่วงหกเดือนที่ผ่านมาคิดไม่ถึงว่าในที่สุดก็มาแล้ว!ถ้าขืนแกยังไม่มาอีก ยัยฉินขี้ประจบจะมาแล้ว…ความอ่อนไหวของผมเพิ่มขึ้นขนาดนั้น ถึงตอนนั้นจะสู้อย่างไรทุกอย่างมีทางออกเสมอ!คิดแล้วเฉินชางก็อดตื่นเต้นไม่ได้ข่าวดีนี้ เขาจะต้องแบ่งปันกับใครสักคน แต่…คิดไปคิดมาจะแบ่งปันกับใครก็ไม่เหมาะ นอกจากยัยฉินขี้ประจบของเขาคนเดียวเท่านั้น!เฉินชางมองยาคงทนแล้วเฝ้ารอขึ้นมา ความคิดเจ้าเล่ห์ในใจยิ่งพลุ่งพล่านตอนคุยโทรศัพท์กันเมื่อวาน ฉินเยว่บอกว่าจะมาได้สัปดาห์หน้า!ก่อนจะถึงเวลานั้น เฉินชางคิดว่าเขาควรปรับสภาพของเขาให้ดี…เฉินชางกระตุ้นยาขึ้นมาโดยไม่คิดด้วยซ้ำทันใดนั้น เฉินชางรู้สึกชาวาบไปทั้งตัว กระปรี้กระเปร่าขึ้นมากทว่าเฉินชางก็ยังไม่ค่อยเชื่อนัก เพียงแค่นี้…เขาก็จะแข็งแกร่งขึ้นแล้วหรือไม่งั้น ไปลองกับเหล่าหม่าหน่อย…อืม หมายถึงแข่งงัดข้อนะ!“คร่อกกกกฟี้ๆ!”เฉินชางหันกลับไป จู่ๆ ก็พบว่าเหล่าหม่านั่งอยู่บนเก้าอี้ ศีรษะพับไปด้านหลัง หลับไปแล้ว เสียงกรนค่อยๆ ดังขึ้นคงจะเพราะเหนื่อยเกินไป!ถึงอย่างไร การช่วยเหลือที่อันตรายและจริงจังของทีมมือฉมังเหล่าหม่าก็เป็นคนนำทัพด้วยตัวเอง ถ้าบอกว่าองอาจกล้าหาญอาจจะดูอวยเกินไป แต่ทำหน้าที่หัวหน้าได้ดีอย่างแน่นอน!เฉินชางก้มหน้าตรวจรางวัลที่สอง
