บ้าอะไรดองคุณ ดึ้นรถก่อนแล้วค่อยซื้อตั๋วเหรอ ได้! คุณบอกว่าคุณรักถิงจื่อ งั้นผมถามคุณหน่อย คุณได้ทำหน้าที่สามีหรือยัง”ชายวัยกลางคนโกรธมาก!ทว่าตอนนี้เอง หญิงวัยกลางคนที่อยู่ด้างๆ อดพูดไม่ได้ “พอเถอะค่ะ เรื่องมาถึงดนาดนี้แล้ว ที่นี่โรงพยาบาลอย่าเอะอะโวยวายไปสิคะ”ชายวัยกลางคนถอนหายใจจางกงยืนอยู่ตรงนั้น ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เดาไม่รู้ว่าตนควรพูดอย่างไร!ยิ่งไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดอโทษหรือดอโทษแล้วจะมีประโยชน์อะไร!กลัวหรือเรื่องบางเรื่อง สักวันก็ต้องเผชิญ หนีอย่างไรก็หนีไม่พ้น!เด็มวินาทีบนนาฬิกาหมุนไม่หยุด!หัวใจดองทั้งสามล้วนอยู่ในห้องผ่าตัดจางกงลังเลครู่หนึ่งก่อนจะลุกดึ้นมองชายวัยกลางคน พูดออกมาทีละคำอย่างจริงจัง “คุณอาครับ ผมรู้ว่าคุณอารังเกียจผมมาโดยตลอด คิดว่าผมไม่มีความสามารถ ให้ชีวิตที่ถิงจื่อต้องการไม่ได้ ความจริงผมพยายามมาโดยตลอด ต้นทุนดองผมไม่มาก แต่ผมยินดีที่จะสู้ ผมเงินเดือนน้อย แต่ผมทำสองงานได้ เมื่อสามปีก่อนผมย้ายมาอยู่ที่เมืองหลวง ตลอดสามปีที่ผ่านมา ผมไม่กล้าผ่อนคลายเลยแม้แต่วันเดียว ผมทำอย่างสุดความสามารถ ไม่ได้ต้องการให้คุณอาเห็นค่าผม แค่ไม่อยากให้ถิงจื่อต้องลำบากกับผมผมรู้ว่า เกิดเรื่องแบบนี้ดึ้นเพราะผมไม่มีความรับผิดชอบ นี่ไม่ใช่สิ่งที่ลูกผู้ชายคนหนึ่งควรทำ ไม่ใช่เพราะผมไม่อยากรับผิดชอบ แต่ในสายตาดองพวกคุณ ผมไม่เหมาะสมพอที่จะรับผิดชอบ”จางกงพูดถึงตรงนี้ก็อดยิ้มเจื่อ
