กลางคืนของแผนกฉุกเฉินที่นี่คึกคักว่าโรงพยาบาลอันดับสองมาก!ใช่แล้ว!เวลาตีหนึ่งของเมืองหลวง เหมือนยังไม่ได้เข้าสู่ชีวิตกลางคืนด้วยซ้ำ เฉินชางที่ตามรถฉุกเฉิน 120 ออกไป เข้าใจชีวิตกลางคืนของเมืองนี้มากขึ้นคิดจะทำความรู้จักเมืองเมืองหนึ่ง ต้องคุ้นเคยกับยี่สิบสี่ชั่วโมงของมันก่อนเมื่อก่อนเฉินชางไม่เคยคิดจะทำความรู้จักเมืองหลวง เพราะเขารู้ว่านี่เป็นเพียงแค่ความฝันที่จอมปลอมล่องลอยเท่านั้นเสี่ยวเคอที่อยู่ข้างๆ มองเมืองแห่งนี้พร้อมถามเฉินชาง “หมอเฉิน คุณเก่งขนาดนี้ ทำไมไม่มาทำงานที่เมืองหลวงคะ”เฉินชางอดยิ้มไม่ได้ บางทีถ้าไม่ใช่เพราะหลี่เป่าซานรับเขาเอาไว้ แม้แต่เมืองอันหยางก็คงไม่มีที่ยืนสำ หรับเขาเขาเคยมาเมืองหลวง แต่มาแค่ครึ่งปีก็หวาดกลัวจนหนีกลับแล้ว เพราะเขาแบกรับผืนแผ่นดินที่เหยียบอยู่ไม่ไหว!“เพราะเมื่อก่อน ผมยังไม่คู่ควรกับที่แห่งนี้” เฉินชางบอกความในใจ“คุณมาทำงานที่เมืองหลวงกี่ปีแล้วครับ” เฉินชางมองหญิงสาวที่ดูอายุยังน้อยคนนี้พร้อมถาม“สามปีแล้วค่ะ มาตอนอายุยี่สิบเอ็ดปี ตอนนี้ยี่สิบสี่ค่ะ”รถคันหนึ่งจอดหน้าแผนก ชายคนหนึ่งยืนโบกมืออยู่ตรงนั้นอย่างตื่นตกใจจนทำอะไรไม่ถูก “ทางนี้! ทางนี้!”มือขวาของเขาพยุงหญิงสาวร่างผอมคนหนึ่ง “หมอครับ! ทางนี้ครับ!”พอรถจอดสนิท เฉินชางก็รีบพาเสี่ยวเคอวิ่งลงไปเสี่ยวเคอเข็นเตียงตามมาเฉินชางและชายหนุ่มช่วยกันยกรถเข็นขึ้นรถกู้ภัย“ถิงจื่อ ถิงจื่อ คุณได้ยินผมไหมคร
