สีหน้าจูฮั่นเลี่ยงท้อแท้มาก!คนเป็นพ่อ เป็นเจ้านายในบริษัทที่มีลูกน้องหลายร้อยคน ชายผู้ครอบครองทรัพย์สินนับร้อยล้าน แต่เมื่อเผชิญหน้ากับโรคภัยของลูกก็ยังไร้อำนาจความรู้สึกแบบนี้ช่างทรมาน!ถึงกับต่อให้เขาแลกบริษัทกับหัวใจที่แข็งแรงของลูกชายได้ก็ยอม!เขาก็ยินดี!แม่ของลูกที่อยู่อีกด้านหนึ่งก็เริ่มน้ำตารินแล้วจูฮั่นเลี่ยงสูดหายใจลึกๆ “พวกเราไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงแล้วจริงๆ ตอนที่ลูกอาการกำเริบกะทันหัน พวกเราก็หมดอาลัยตายอยากไปแล้ว ถึงกับไม่กล้าไปคิดเรื่องอื่นเลยก่อนหน้านี้เมียผมผ่าตัดทำหมันไปแล้ว พวกเราไม่มีโอกาสมีลูกคนที่สองแล้ว ลูกคนนี้เป็นลูกเพียงคนเดียวของเรา!ผมอยากให้เขาอยู่รอด แข็งแรงๆ!ต่อให้เขาธรรมดาก็ไม่เป็นไร ถึงกับทำครอบครัวล่มจมก็ได้…ผมแค่หวังให้เขาแข็งแรงขึ้นอีกนิด…”จูฮั่นเลี่ยงเสียงกดต่ำ ไม่แน่ว่าเขาอาจจะพูดเรื่องพวกนี้ให้ตัวเองฟังด้านสวี่จื่อหมิง เขาอ่านฟิล์มแล้วพูดกับหม่าเยว่ฮุยว่า “หัวหน้าทีมหม่า อาการก็ประมาณนี้ละ นี่ก็เป็นเหตุผลที่ผมให้คุณมาเพราะตอนนี้ถ้าผ่าตัดโดยใช้เครื่องเอคโม่ ไม่ว่าโอกาสสำ เร็จจะมากแค่ไหน อัตราการเสียชีวิตหลังผ่าตัดก็สูงอยู่ดี พวกเรารู้กันหมด!ผมกำลังคิดอยู่ว่าจะผ่าตัดทั้งที่หัวใจไม่หยุดเต้นได้ไหม จะได้คว้าเอาโอกาสมาให้ผู้ป่วยได้สักครั้ง!”พอหม่าเยว่ฮุยได้ยินเข้าก็สบตาเฉินชาง ในที่สุดก็รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น!แต่ตอนนี้เฉินชางกลับมุ่นคิ้วพลางหลับตาครุ่นคิด
