หลังจากเสร็จงานทุกอย่าง เฉินชางกลับห้องทำงานหมอนั่งลงเทน้ำแก้วหนึ่งมาดื่มเมื่อก่อนตอนฝึกงาน เฉินชางดัดจริต คิดว่าห้องทำงานไม่สะอาด ไม่ทานอาหารในห้องทำงานและไม่เอาแก้วมาโรงพยาบาลเพื่อรักษาความบริสุทธิ์ของแฟนสาว ล้างมือวันละหลายสิบครั้ง ล้างจนหนังแทบจะลอกแล้วแต่หลังจากนั้น โรคดัดจริตแบบนี้ก็ค่อยๆ ถูกชีวิตประจำ วันรักษาจนหายบางทีก็คิดว่า มีดผ่าตัดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดก็คือกาลเวลาหลังจากเฉินชางดื่มน้ำ ตั้งสติเสร็จชายคนหนึ่งก็เดินเข้ามาใกล้เฉินชาง ลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งลงยิ้มมองเฉินชางพร้อมชูนิ้วโป้งให้ “หมอเฉิน นับถือครับ”เฉินชางหมุนตัวกลับไป หลังจากเห็นชายหนุ่มก็ยิ้มให้ “หมอเฮ่อ วันนี้อยู่เวรเหรอครับ”เฮ่อเจิ้งจื่อยิ้ม “อยู่เวรอะไรกันครับ OT ครับ! เมื่อครู่นี้ได้ยินหยางหงเหมยว่าคุณ หมอเฉิน คุณสุดยอดไปเลย นับถือ!”เฉินชางได้ยินแล้วอดขำไม่ได้ “ตอนนั้นผมเองก็เร่งรีบมาก คุณอยู่แผนกฉุกเฉินเหมือนกันก็คงรู้ว่าตอนที่เรากู้ชีพฉุกเฉิน เกลียดการที่มีคนคอยชี้นิ้วอยู่ข้างๆ ที่สุด อีกอย่าง เป็นพยาบาลของทีมอื่นแท้ๆมาหาว่าผมใช้ยาไม่ถูกกฎ ผมจะทนได้ยังไง ถ้าฟังคำพูดเธอ ใช้แล้วเกิดปัญหาอะไรขึ้น เธอจะรับผิดชอบเหรอ”เฉินชางเองก็โกรธ อดระบายไม่ได้การกู้ชีพต้องแข่งกับความตายอยู่แล้ว ในสถานการณ์แบบนี้หมอและพยาบาลต้องร่วมแรงร่วมใจกันทำเวลาทุกวินาที และหัวใจสำ คัญก็คือหมอเฮ่อเจิ้งจื่อพยักหน้า ถอนหายใจอย่างเสียดาย “
