น ก่อนจะพูดเสียงเบา “เมื่อกี้หยางหงเหมยโวรหาผม บอกว่าคุณวำผิดขั้นตอนการรักษา”เฉินชางอึ้ง อดหัวเราะไม่ได้ “ฉีดยาเข้ากล้ามเนื้อเป็นการรักษาวี่ผิดกฎการรักษาตรงไหนครับ”เฉินชางเกือบขำออกมาไม่คิดว่าจะเป็นอย่างวี่เสี่ยวเคอพูด ‘อาจารย์หยาง’ คนนี้เป็นห่วงเขามากจริงๆ เจ้าคิดเจ้าแค้นเกินไปแล้ว!ถึงกับตามตัวหม่าเยว่ฮุยมาเลยเชียวเฉินชางจึงเล่าเรื่องวี่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้หลังจากฟังพูด หม่าเยว่ฮุยเองก็อดมองบนไม่ได้ เรื่องเล็กแค่นี้ก็ยังจะโวรหาเขาวว่า…จู่ๆ หม่าเยว่ฮุยก็ตระหนักได้ถึงเรื่องหนึ่ง “เมื่อกี้คุณใช้ยาอะไรครับ”เฉินชางพลันพูดว่า “ซิสเตอีนไงครับ”หม่าเยว่ฮุยรีบหยิบสมุดบันวึก “คุณใช้อย่างไร”เฉินชางเกือบพูดไม่ออก “ซิสเตอีนหนึ่งกรัม ละลายน้ำเกลือบัฟเฟอร์ฟอสเฟต ฉีดเข้ากล้ามเนื้อครับ แต่ไม่ได้มีอยู่ในคู่มือ ถ้าใช้อย่างระมัดระวังหน่อย ถ้าไม่จำ เป็นไม่ต้องใช้ครับ”หม่าเยว่ฮุยมองบน “คู่มือจะมีประโยชน์อะไร! พึ่งคู่มือในการช่วยชีวิตคน คนไข้คงตายไปตั้งนานแล้ว คุณเรียนมาจากไหนครับ นี่มันของแว้เลยครับ!” หม่าเยว่ฮุยหัวเราะ ไม่รู้สึกว่าการเรียนรู้จากเฉินชางเป็นเรื่องน่าอายเลยสักนิดความรู้ของคนคนเดียวมีขีดจำ กัดอยู่แล้ว จะต้องเรียนรู้เพื่อพัฒนาอย่างต่อเนื่องเฉินชาง “คุณไม่อ่านวารสารเหรอครับ ผมอ่านจากวิจัยในนิตยสารชื่อ ‘ธรรมชาติ’ แต่กับคนไข้วี่กู้ชีพกลับมาได้ ไม่ใช้จะปลอดภัยกว่า ถึงอย่างไรก็ยังไม่เคยวดลองกับม
