ี่จะมาถือสาพยาบาลหยางคนนั้น แต่ควรจะกังวลว่าคนไข้จะฟื้นเมื่อไรเวลาผ่านไปเรื่อยๆพวกลี่ลี่ เสี่ยวเคอประหม่าและกังวลใจ เพราะพวกเธอกลัวเป็นอย่างยิ่งว่าคนไข้จะเป็นอะไรไป ถึงตอนนั้นหยางหงเหมยจะต้องมาซ้ำ เติม บอกว่าเฉินชางรักษาผิดอย่างแน่นอนเมื่อเทียบกับทั้งสอง เฉินชางถือว่าสงบกว่าเขาจ้องเครื่องติดตามสัญญาณชีพ เฝ้าสังเกตตัวเลขหลายด้าน ภาพโครงสร้างสี่มิติในหัวเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่อง เขาคิดว่าคงต่างกันไม่มากแล้วสิ่งที่ควรทำพวกเขาก็ทำไปหมดแล้ว ตอนนี้ให้สิทธิ์คนไข้เป็นคนเลือกตอนนี้เอง เสี่ยวเคอดีใจขึ้นมาทันที “หมอเฉิน ความดันโลหิตกลับมาแล้วค่ะ”เฉินชางเงยหน้าขึ้นมองความดันโลหิต อัตราการเต้นของหัวใจการหายใจของคนไข้ ทุกอย่างล้วนกำลังค่อยๆ กลับสู่สภาวะปกตินี่ถือเป็นเรื่องที่ดี!เขาหลับตายังรู้สึกได้ถึงการเผาผลาญของสารพิษในร่างกายและปฏิกิริยาการระเหยหายไปของพิษอัมพาต…ลองจินตนาการว่าพิษเหล่านี้เป็นของชนิดหนึ่งที่หลังจากเข้าสู่ร่างกายมนุษย์จะถูกเผาผลาญอย่างรวดเร็วภายในแปดชั่วโมง ถ้าภายในแปดชั่วโมงการหายใจล้มเหลว ประสาทส่วนกลางเป็นอัมพาตและระบบไหลเวียนโลหิตล้มเหลว คนไข้ก็จะเสียชีวิต!ถ้าผ่านไปได้ คนไข้จะปลอดภัย สารพิษจะค่อยๆ ถูกขับออกมาเห็นว่าสัญญาณชีพค่อยๆ ฟื้นตัว มุมปากของเฉินชางยกขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนว่าเขาจะรอด!ทุกคนต่างโล่งอกไปทีตอนนี้เอง ลี่ลี่พูดอย่างดีใจ “เขาฟื้นแล้วค่ะ!”เฉินชางได้ยินแล้วดีใจ
