เวลาประมาณบ่ายสองกว่า หม่าเยว่ฮุยพาสวีอ้ายชิงไปผ่าตัดส่วนเฉินชางรับคนไข้อยู่ในห้องทำงานมีคนจากศูนย์ฉุกเฉิน 120 โทรเข้ามา ชายอายุยี่สิบห้าคนหนึ่งถูกพิษปลาปักเป้า กำลังนำตัวส่งศูนย์ฉุกเฉินเฉินชางอึ้ง นี่มันสมัยไหนแล้ว ยังมีคนถูกพิษปลาปักเป้าอีกเหรอ!ตอนนี้ทุกคนทราบกันดีอยู่แล้วว่าปลาปักเป้ากินไม่ได้ มีพิษร้ายแรง แต่ยังมีคนกินอยู่อีกเหรอที่สำ คัญที่สุดคือปลาปักเป้าเต็มไปด้วยพิษ รังไข่ อัณฑะผิวหนัง ตับ และไข่ปลาปักเป้า ทุกส่วนล้วนมีพิษร้ายแรงโดยเฉพาะอย่างยิ่งช่วงเจริญพันธุ์ในช่วงฤดูหนาวถึงฤดูใบไม้ผลิ พิษจะรุนแรงที่สุดใครจะไปแตะพิษไปเวลานี้เฉินชางที่ความสามารถในการแยกแยะพิษอยู่ในระดับสมบูรณ์แบบ หลายปีมานี้ยังไม่เคยเจอพิษปลาปักเป้าเลยห้านาทีหลังจากนั้น รถกู้ภัยจอดสนิท คนไข้คนหนึ่งถูกเข็นลงมา!คนไข้เป็นชายหนุ่มอายุยี่สิบกว่าปีคนหนึ่ง หลังจากส่งมอบงานต่อแล้ว แพทย์ที่มากับรถก็ยื่นกล้องตัวหนึ่งให้เฉินชาง “นี่คือกระบวนการถูกพิษของคนไข้ที่เขาบันทึกไว้เอง!”เฉินชางงง!พยาบาลเองก็งง!ฆ่าตัวตายเหรอเฉินชางไม่เข้าใจนักทำไมโดนพิษยังต้องใช้กล้องยี่ห้อดีขนาดนี้บันทึกเอาไว้ทว่า ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาคิดเรื่องนี้ คนไข้ยังไม่หมดสติ แม้จะยังมีสติ แต่พูดจาไม่ค่อยรู้เรื่องแล้วเฉินชางรีบให้พยาบาลเข็นคนไข้เข้าไป ส่วนกล้องถ่ายรูปให้พยาบาลอีกคนถือเข้าไปเฉินชางพลันถามว่า “ตอนนี้คุณรู้สึกอย่างไรบ้าง”คนไข้อยากลุกขึ้นน
