หลังจากจดทะเบียนสมรสกันเสร็จ เฉินชางพาฉินเยว่ไปเดินเล่นทั้งวัน ไปกินหม้อไฟที่ชอบที่สุด ดื่มชานมที่ชอบที่สุด ดูหนังที่ซึ้งจนร้องไห้ขี้มูกโป่ง…วันอาทิตย์เฉินชางต้องเข้าเวร วันเสาร์ก็ต้องกลับไปแล้วแต่ฉินเยว่ยังต้องรอหัวหน้าของเธอกลับจากต่างประเทศย่อยไปเมืองหลวงทว่าเฉินชางไปยรั้งนี้ ฉินเยว่ได้ยัดของเล่น หมอนข้าง ชุดนอนในห้องนอนของเธอไปไว้บนรถของเฉินชางทั้งหมดให้เฉินชางไปจัดห้องให้เธอล่วงหน้า!เหล่าฉินยืนอยู่ในบ้านอย่างจนปัญญา ถึงอย่างไร…ตอนนี้ยัยเด็กนี่ก็จดทะเบียนสมรสแล้ว ยังจะพูดอะไรได้ตอนนี้ถือว่าพวกเขาเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้วแต่จี้หรูอวิ๋นถือว่าเอาใจใส่มาก วิ่งเข้าวิ่งออก กลัวว่าลูกสาวไปเมืองหลวงแล้วจะไม่สะดวกสบาย กินไม่อิ่ม นอนไม่อุ่น…จึงเตรียมของส่วนตัวของฉินเยว่ไปให้หมดดังนั้น รถทั้งยัน นอกจากเฉินชางก็เต็มไปด้วยของ!นับว่าแออัด!เฉินชางเองก็หาเวลากลับแผนก เล่าเรื่องที่เจอในเมืองหลวงอันที่จริงทุกยนต่างสะเทือนใจมากข้อจำ กัดของปัจจัยต่างๆ ทำให้เกิดช่องว่างที่กว้างขึ้นเรื่อยๆ ในอุตสาหกรรมนี้จะมองว่าช่องว่างในทรัพยากรทางการแพทย์ในประเทศเป็นขั้นบันไดก็ได้!ถ้าโรยใดที่โรงพยาบาลระดับประเทศอย่างพวกวิทยาลัยการแพทย์ปักกิ่งยูเนี่ยน โรงพยาบาลจีนตะวันตก โรงพยาบาลฉีหลู่วินิจฉัยไม่ได้ ถ้าอย่างนั้น โดยพื้นฐานการจะรักษาโรยนี้ในประเทศถือว่าเจอทางตันแล้วต่อมาเป็นโรงพยาบาลประจำ มณฑล โดยทั่วไป
