อยู่ห่างกันช่วงสั้นๆ เมื่อพบกันอีกจะยิ่งรักกันมากกว่าตอนเพิ่งแต่งงาน นับประสาอะไรกับเฉินชางและฉินเยว่ที่ยังไม่แต่งงานกัน!ทั้งสองเจอกันก็ดีใจจนยิ้มหน้าบานกันทันทีฉินเยว่ลืมเรื่องทุกข์ใจไปในชั่วพริบตา และยิ่งเป็นการยืนยันว่าเธอเป็นยัยไร้สมอง!เสียดายที่เขาชอบ!“ออกจากสถานีแล้ว คุณรีบปล่อยฉันลงเถอะค่ะ! คนเต็มเลยถ้ามีคนถ่ายคลิปไปจะไม่ดีนะคะ!” ฉินเยว่พูดอย่างเขินอายเฉินชาง “คุณรับปากก่อน!”ฉินเยว่หัวเราะฮ่าๆ “ได้ค่ะ ฉันรับปาก!”เฉินชางจนคำพูด “ผมยังไม่ได้บอกเลยว่ารับปากอะไร! รับปากส่งๆ ไม่นับ!”ฉินเยว่ยิ้มพูดข้างหู “แล้วคุณจะให้ฉันรับปากอะไรคะ”เฉินชางยกมือขึ้นตบบั้นท้ายฉินเยว่ “รับปากว่าจะไม่ไปหาแฟนที่สำ นักงานเขต! และห้ามไปสำ นักงานเขตกับเพื่อนผู้หญิงของคุณ”ฉินเยว่ได้ยินแล้วหัวเราะฮ่าๆ ขึ้นมาทันทีฉินเยว่ขับรถมาจอดอยู่ข้างถนน หลังจากพาเฉินชางออกมาทั้งสองก็ขึ้นรถและเปิดฮีตเตอร์เมืองอันหยางในฤดูกาลนี้อุณหภูมิยังไม่อุ่นขึ้นฉินเยว่วางมือบนพวงมาลัย มือข้างหนึ่งประคองศีรษะเล็กไว้เอียงหัวมองเฉินชางพร้อมยิ้มตาหยี หัวเราะคิกคักแต่ไม่ยอมพูดอะไรเฉินชางมองยัยเด็กนี่ มองอย่างไรก็รู้สึกน่ารัก อดยื่นมือไปขยุ้มไม่ได้ หยิกหน้า หยิกจมูก ดึงหู ยีผมเล่นอย่างมีความสุข “คิดถึงจังเลย เฮ้อ นี่สิความรู้สึกที่คุ้นเคย สัมผัสเยี่ยมไปเลย!” เฉินชางยิ้มอย่างมีความสุขฉินเยว่ถูหน้าตัวเอง ทำปากจู๋พร้อมถอนหายใจ “คุณเล่นจนพังห
