ินเยว่มืดมนขึ้นเรื่อยๆ ก็หัวเราะกลบเกลื่อน “ล้อเล่นครับ ความจริงมีอีกวิธีหนึ่ง!”ฉินเยว่ได้ยินว่ามี พลันเผยรอยยิ้ม “แยกอย่างไรคะ”เฉินชางกระแอมทีหนึ่ง “หน้าอกที่เสริมมามีอวัยวะเทียม คุณเอาไฟฉายมาส่องก็จะพบว่า…จะสว่างขึ้นมา!”ฉินเยว่ได้ยินแล้วอึ้งไปเล็กน้อย ผ่านไปครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็หัวเราะฮ่าๆ ขึ้นมา “ถ้าใช้ไฟฉายสองกระบอกส่องข้างละกระบอก ก็จะเหมือนไฟหน้ารถเลยสิคะ พอไฟฉายกะพริบทีก็…ฮ่าๆ ตลกมากนะคะ…ฮ่าๆ…”ฉินเยว่หยุดหัวเราะไม่ได้เลยตอนแรกเฉินชางไม่ได้รู้สึกขำมากนัก แต่ถูกยัยนี่แกล้งจนอดขำไม่ได้ยัยนี่ช่างเป็นอัจฉริยะจริงๆ ใส่เครื่องหมายเท่ากับระหว่างของสิ่งนั้นกับไฟหน้ารถได้…คนแก่ที่อยู่ข้างๆ เห็นพานาเมร่าที่อยู่ห่างออกไปสั่นโคลงเล็กน้อยก็อดถอนหายใจไม่ได้ ก่อนจะเดินอ้อมไป…เฉินชางยังไม่ได้กินข้าวเย็น ฉินเยว่จึงขับรถไปตลาดกลางคืนพาเฉินชางไปเที่ยวเตร่สักครั้ง!เห็นเฉินชางกินมูมมาม ฉินเยว่อดพูดอย่างปวดใจไม่ได้ “คุณไปเมืองหลวงจริงเหรอคะ เหมือนไปค่ายผู้ลี้ภัยมาเลยค่ะ!”เฉินชางสูดหายใจเข้าลึกๆ ทีหนึ่ง “เฮ้อ คุณไม่รู้ซะแล้ว ผมไปครึ่งเดือน กินข้าวกล่องไปสิบวัน อีกห้าสั่งเดลิเวอรี่ ตอนนี้เห็นอะไรก็ดูอร่อยไปหมดเลยครับ! พี่สาวครับ รีบไปเมืองหลวงเถอะครับ รีบไปช่วยชีวิตผม พาผมออกไปกินของอร่อยๆ!”ฉินเยว่ยิ้ม “ทำไมคุณไม่ออกไปกินอาหารดีๆ หน่อยล่ะคะ”เฉินชาง “ผมกล้าที่ไหนละครับ! ของอร่อยก็ต้องเก็บไว้กินกับภรรยาสิ
