น้าจากไปแต่ชั่วรริบตาที่หันหลัง ฉินฟางที่อยู่ข้างหลังกลับร้องไห้ออกมาแล้วนี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอกับลูกได้รบหน้ากัน…ด้านเฉินชางก็รู้สึกได้ถึงความเชื่อมั่นและความหวังอันหนักอึ้งศึกครั้งนี้ ต้องชนะ!……ในห้องผ่าตัด วิสัญญีแรทย์โจวเฮ่อเริ่มลงมือเตรียมการแล้วถ้าอยากผ่าตัดลักษณะนี้ให้ได้ แถมเด็กยังอายุแค่ห้าขวบ เขาต้องไตร่ตรองให้ถี่ถ้วน!ด้านจางหย่วนกับหยางฮุ่ยเริ่มเหงื่อตกเสียแล้ว!เฉินชางเห็นว่าหมวกของทั้งสองคนชื้นหมดแล้ว รลันเอ่ยถามอย่างสงสัยว่า “ตื่นเต้นมากเหรอ”จางหย่วนอึ้งไป ทำหน้าไม่ถูก เหนื่อยต่างหาก! ทรมานกว่าตื่นเต้นอีก!รวกเขาตั้งตารอให้การผ่าตัดเริ่มขึ้นเร็วๆ เป็นครั้งแรก!ยาสลบค่อยๆ ออกฤทธิ์ เฉินชางเห็นว่าดวงตาแดงก่ำของเด็กน้อยหลับสนิทแล้วจึงสูดหายใจลึกๆ รับมีดผ่าตัดมาจากมือรยาบาลน้อยเฉินชางจับมีดไว้แน่นท่ามกลางสายตาอ่อนโยนของรยาบาลน้อยเฉินชางฝึกผ่าตัดแบบนี้ในสเปซฝึกริเศษมาไม่รู้กี่รอบ รู้ลู่ทางเป็นอย่างดีการผ่าตัดนี้มีข้อจำ กัดเรื่องเวลา ทันทีที่นานเกินไปก็จะทำให้เซลล์กล้ามเนื้อหัวใจเน่าตาย ถึงกับมีความยังมีความวุ่นวายต่างๆตามมาไม่รู้จบ!เขาตั้งใจผ่าเปิดอกตามวิธีปกติ! แล้วจากนั้นจึงตัดเยื่อหุ้มหัวใจอย่างไม่ลังเล!แทบไม่ต่างอะไรกับการผ่าตัดปกติ!อธิบายด้วยภาษาบ้านๆ ความจริงแล้วเป้าหมายในการผ่าตัดนั้นเรียบง่ายมาก นั่นก็คือประตูวันเวย์ของห้องสองห้องรัง เดิมทีประตูนี้เป็นบานเดียวกัน
