นตอนนี้เอง ผู้ชายอายุราวสามสิบปีรีบปรี่เข้ามาหา“หมอ! ขอร้องละครับ ช่วยลูกด้วย!”“จะใช้เงินเท่าไรก็ต้องช่วยนะครับ!”เฉินชางพยักหน้าแล้วพูดกับฉินฟางว่า “พวกคุณวางใจได้ครับพวกเราต้องพยายามช่วยชีวิตอย่างเต็มที่ เอ่อ…คุณเข้ามาเถอะครับผมขอถามสักสองสามคำถาม!”พอพูดจบฉินฟางก็ตามเฉินชางเข้าไปในห้องฉุกเฉินอย่างกระวนกระวายด้านนอกห้องพอสามีทำเรื่องเสร็จแล้วก็รออย่างร้อนรนเฉินชางเห็นอาการของเด็กชายในตอนนี้ ชัดเจนว่าเกิดจากการขาดเลือดและออกซิเจน! และสิ่งที่ทำให้เกิดอาการนี้ก็มีอยู่ไม่กี่โรคแต่…เด็กเพิ่งอายุเท่าไรเอง หรือจะเป็นแต่กำเนิด“พี่หยาง ช่วยตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจให้น้องทีครับ!” เฉินชางพูดกับพยาบาลแล้วจากนั้นก็ถามฉินฟาง “ทำไมน้องเกิดอาการเหรอครับมีเหตุกระตุ้นอะไรไหม”ฉินฟางน้ำตานองหน้า พูดปนสะอื้นว่า “ฉันพาเขาไปสวนสนุกเล่นพวกรถไฟเหาะ พอลงมาแล้วจู่ๆ ลูกก็บอกฉันว่าตัวเองเจ็บหน้าอก ไม่สบาย แล้วก็เริ่มนั่งหอบหนักอยู่บนม้านั่ง…”พอเฉินชางได้ฟังคำฉินฟาง เขาก็จับคำสำ คัญสองสามคำได้อย่างฉับไวเจ็บหน้าอก หอบเหนื่อยนอนราบไม่ได้ หายใจลำบากหรือจะหัวใจล้มเหลวตอนนี้ผลคลื่นไฟฟ้าหัวใจยังไม่ออก เฉินชางรีบดูมือเท้ากับตาของเด็ก ไม่มีเค้าว่าจะบวมพอเฉินชางวางมือลงบนจุดที่ชีพจรยอดหัวใจเต้นแรงที่สุดทันใดนั้นก็รู้สึกว่าชีพจรเต้นแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด!มิหนำซ้ำ นี่มัน…ชีพจรดันฝ่ามือขึ้นเหรอเบาะแสนี้ทำให้เฉินชางตาเป็นประกายท
