[1]แล้วก็โจโฉ พอนึกถึงฮว่าถัว เขาก็ถอนใจอย่างอดไม่ได้ ต่อจากนี้ไปถ้าต้องไปผ่าตัดให้คนชั้นสูง จะต้องระวังรอบคอบ รีบให้เซ็นหนังซื้อแจ้งความเสี่ยงของโรคอวี๋หย่งกังเห็นเฉินชางก้มหน้าก้มตา ความตื่นเต้นดีใจก็ฉายวาบอยู่ในดวงตาเต็มไปหมด พลันอดยิ้มไม่ได้ยังเด็กเกินไปจริงๆ สิน่า! เข้าทีมก็ตื่นเต้นขนาดนี้แล้ว…ถ้าคุณได้ยินข่าวต่อไปนี่จะรู้สึกยังไงนะพอคิดถึงตรงนี้ เขาก็มองหัวหน้าพยาบาลแล้วเอ่ยว่า “หัวหน้าพยาบาล วันนี้คุณตกลงเรื่องงานกับเฉินชางหน่อยนะ ช่วงที่เฉินชางทำงานที่นี่ ให้คิดค่าตอบแทนหกสิบเปอร์เซ็นต์จากสมาชิกทีมยอดศัลยแพทย์ตัวจริง การผ่าตัดและกู้ชีพทุกอย่างให้คิดรวมไว้ในนั้นด้วย!”ตามคาด พออวี๋หย่งกังพูดแบบนี้ออกมา ทุกคนก็ตกตะลึงอ้าปากค้าง ตาเบิกกว้างพูดอะไรไม่ออกเพราะเดิมทีการผ่าตัดของทีมยอดศัลยแพทย์ก็ได้รับรายได้ระดับสูงของโรงพยาบาลแล้วแต่…เฉินชางเป็นแพทย์ฝึกหัดคนหนึ่ง ถึงกับได้ค่าตอบแทนหกสิบเปอร์เซ็นต์!หลังจากก่อตั้งโรงพยาบาลแล้วเหมือนไม่เคยให้เงินเดือนแพทย์ฝึกหัดมาก่อนเลยสักนิด เพราะเดิมทีแพทย์ฝึกหัดก็เป็นบุคลากรที่มาร่วมทำงาน พวกเขารับรายได้พื้นฐานจากหน่วยงานออกมาฝึกงาน มิหนำซ้ำ แพทย์ฝึกงานบางคนถึงกับต้องจ่ายเงินด้วยถึงอย่างไรก็ออกมาเรียน จะทั้งหาเงินทั้งไปเรียนได้อย่างไรเฉินชางพูดได้ว่าเป็นกรณีแรกของแพทย์ฝึกหัดในโรงพยาบาลศูนย์ฉุกเฉินเมืองหลวง!ทุกคนมองอวี๋หย่งกัง เห็นเพียงว่าเขาสีหน้
