ด้ยินเข้าก็ส่ายหน้าทันที “ไม่ๆๆ คุณอย่าแค่ตั้งใจทำงานเลย ต้องแน่ใจว่าถูกต้อง เอาอย่างนี้เถอะ ตอนที่ต้องผ่าตัด…คุณโทรหาผมแล้วกัน”เฉินชางพยักหน้ารับปากหลังจากส่งเวรกันสั้นๆ ห้องฉุกเฉินก็ขะมักเขม้นทำงานอย่างรวดเร็วด้านเฉินชางถูกหม่าเยว่ฮุ่ยรั้งไว้ในห้องฉุกเฉิน ให้เขาระวังแล้วระวังอีกขณะนี้ความกระตือร้นในการทำงานของเหล่าหม่าเพิ่มสูงขึ้นมากโดยพลัน อย่างกับมามีไฟใหม่เอาตอนแก่!ตอนสิบเอ็ดโมง ผู้หญิงคนหนึ่งอุ้มเด็กวิ่งเข้ามาในห้องผู้ป่วยอย่างรีบร้อน “หมอ! ช่วยด้วยค่ะ!”เฉินชางมองไปรอบๆ เอ๊ะ? ไม่มีคน! ในที่สุดก็ถึงตาเราลงมือแล้วเหรอพอคิดถึงตรงนี้ เฉินชางรีบลุกขึ้นแล้วเดินออกไปด้านนอกอย่างร้อนรนพอออกมาเขาก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งอุ้มเด็กวิ่งเข้ามาทันที ด้านเด็กคนนั้นใบหน้าคล้ำเขียว ริมฝีปากคล้ำ หายใจหอบถี่ แล้วยังไม่ค่อยมีสติรู้ตัวด้วย!ทันใดนั้นเฉินชางรีบบอกพยาบาลว่า “พี่หยาง เข็นเตียงออกไปครับ!”ช่วยไม่ได้ อยู่ใต้ชายคาบ้านคนอื่นก็จำ เป็นต้องก้มหัวให้ ตอนนี้หัวหน้าเฉินเจอพยาบาลยังต้องเรียกพี่เลย![1]ฮว่าถัว (华佗) คือแพทย์ชาวจีนมีชีวิตอยู่ในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก มีบันทึกในจดหมายเหตุสามก๊กและพงศาวดารฮั่นยุดหลังว่าเป็นแพทย์คนแรกในประเทศจีนที่ใช้ยาชาในระหว่างผ่าตัด
