ตอนนี้ห้องผ่าตัดเหมือนรถที่ตกบ่อโคนค้างอยู่อย่างนั้น!เป็นครั้งแรกที่อวี๋หย่งกังค้นพบว่า ที่แท้ผิวหนังของคนเราหนาได้ถึงขนาดนี้ มีดผ่าตัดที่แหลมคมในมือของตนบวกกับลำแขนที่ผ่านการฝึกฝนมานานปีของเขาก็ไม่เชื่อฟังคำสั่งแล้ว!อย่าเสียการควบคุมเชียวนะ…อีกด้าน บรรดาผู้ช่วย พยาบาลประจำ ห้องผ่าตัดและวิสัญญีแพทย์ในห้องต่างเอาหูไปนา เอาตาไปไร่ ทำเหมือนไม่ได้ยินส่วนพยาบาลที่อ่านข้อความเมื่อครู่นี้ จะวางลงก็ไม่ใช่ จะหยิบขึ้นมาก็ไม่ถูก!อวี๋หย่งกังลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมองสวีอ้ายชิง “เสี่ยวสวี คุณมาเป็นแพทย์ผู้นำทีม ผมจะออกไปสักหน่อย”แม้เป็นหัวหน้าอวี๋ที่ผิวสีแทน จิตใจราวกับผนังทองแดงกำแพงเหล็ก ตอนนี้ยังจิตใจไม่มั่นคงนัก!ความจริงยังไม่ปรากฏชัดเจน จะต้องออกไปดูสักหน่อยอย่าได้เกิดปัญหาอะไรเลยอวี๋หย่งกังผ่านร้อนผ่านหนาวมาขนาดนี้ ไม่ได้ตายจากการโจมตีทางกายภาพของพวกอันธพาลด้วยอาวุธสังหาร ไม่ได้ล้มด้วยโรคติดต่อในโรงพยาบาล หรือ…จะจบชีวิตเพราะมารในใจตนเองงั้นเหรออวี๋หย่งกังวางมีดลงแล้วหมุนตัวจากไป!เขาคิดไว้แล้ว วันนี้ถ้าหม่าเยว่ฮุยไม่พูดให้รู้เรื่อง คืนนี้จะลงโทษเขาถึงเช้า วิดพื้นหนึ่งพันครั้ง!คิดถึงตรงนี้ อวี๋หย่งกังก้าวเท้ายาวกว่าเดิม!โชคดีที่การผ่าตัดไม่ยากนัก อวี๋หย่งกังเองก็เดินออกมาอย่างวางใจ ทักษะของสวีอ้ายชิงยังถือว่าเชื่อถือได้หัวหน้าอวี๋เพิ่งออกจากห้องผ่าตัด ด้านในก็คึกคักขึ้นมา “นี่มันเกิดอะไรขึ
