ปก็สลายตัวตอนที่เฉินชางกำลังจะไป จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงผู้ชายคนหนึ่ง“เฉินชาง!”เฉินชางหันหลังกลับ เห็นตำรวจอายุประมาณสามสิบกว่าปีคนหนึ่งมองตนอยู่ จึงนึกได้ว่าลืมของ!“ขอโทษด้วยนะครับ ใจลอยนิดหน่อย ลืมเลยครับ!”เฉินชางรีบรับกระเป๋าและสัมภาระมาพร้อมกล่าวขอบคุณตำรวจคนนั้นเองก็ยิ้ม “ไม่ต้องเกรงใจครับ! ผมก็ต้องขอบคุณคุณ”เฉินชางพยักหน้า ก่อนจะขอตัวจากไปหลังจากเสียเวลาตรงนี้ ตอนนี้ก็สิบเอ็ดโมงครึ่งแล้วเฉินชางคิดว่าไปฝ่ายกิจการแพทย์ตอนนี้ก็เลิกงานกันแล้วตอนเที่ยงพักผ่อนสักหน่อย ช่วงบ่ายค่อยว่ากันอีกฝ่ายอวี๋หย่งกังได้ติดต่อห้องผ่าตัดไว้แล้ว หลังจากจัดการเตรียมความพร้อมในการรับคนไข้หน้าโรงพยาบาล พลันนึกเรื่องหนึ่งขึ้นได้!เจ้าหมอนั่นเป็นใครเขาเกือบลืมถามเลย!เทคโนโลยีการอุดหลอดเลือดด้วยบอลลูนช่วยฟื้นคืนชีพของหลอดเลือดแดงแบบนี้สามารถมาแลกเปลี่ยนความรู้กันที่โรงพยายาลได้ถึงอย่างไร…เขาก็เคยลองอยู่ครั้งหนึ่งตอนประชุมที่ดอนลอนคิดถึงตรงนี้ เขารีบโทรหาจางหย่วน“จางหย่วน พ่อหนุ่มเมื่อครู่นี้อยู่ด้วยไหม”จางหย่วนส่ายหน้า “หลังจากอาการของคนไข้คงที่เขาก็ไปแล้ว”[1] เป็นฮอร์โมนที่กระตุ้นการผลิตคอร์ติซอล ซึ่งเป็นสเตียรอยด์ฮอร์โมนที่ผลิตโดยต่อมหมวกไต
