คิดถึงตรงนี้ สีหน้าของเฉินชางพลันเคร่งขรึมขึ้นมา! ตอนนี้ในแผนที่สี่มิติของเขาหาตำแหน่งที่คนไข้เลือดออกอย่าง
ต่อเนื่อง… อาจจะเป็นหลอดเลือดแดงโคนขา กระดูกหักแทงทะลุออกมาเหรอ มีความเป็นไปได้!
และอาจจะเป็น…หลอดเลือดแดงใหญ่ทรวงอก เลือดออกใน
ทรวงอกเหรอ ไม่อย่างนั้นก็เป็นหลอดเลือดแดงใหญ่ในช่องท้อง…
จะไปช่วยไหม
ตอนนี้บุคลากรทางการแพทย์สองคนเริ่มเตรียมตัวแล้ว เฉินชางลังเลเล็กน้อย!
ทว่าผ่านไปไม่กี่วินาที เฉินชางก็อดเบียดเข้าไปท่ามกลางฝูงชน ไม่ได้
และตอนนี้เองตำรวจได้ขวางเฉินชางไว้ “เข้าไม่ได้ครับ!”
เฉินชางพลันพูดว่า “ผมเป็นหมอ! มีใบอนุญาต ผมช่วยเขาได้!”
พูดถึงตรงนี้ เฉินชางพลันนึกบางอย่างออก วันนี้เขา มารายงานตัว จึงเอาเอกสารที่สำ คัญมาด้วย อย่างเช่นใบอนุญาต ประกอบวิชาชีพแพทย์และสำ เนาใบอนุญาตแพทย์ รีบพูดว่า “ผม มีใบอนุญาตครับ!”
พูดจบ เฉินชางรีบหยิบกระเป๋าเป้ออกมา หยิบเอกสารสำ คัญ ออกจากกระเป๋า ส่งให้ตำรวจแล้วมุดเข้าไป!
ตอนนี้เขากลัวเป็นอย่างยิ่งว่าหากช้าไปแม้แต่เสี้ยววินาที ปริมาณการเสียเลือดของคนไข้ก็จะเพิ่มขึ้น ความยากของการกู้ชีพก็ จะยิ่งสูง!
ตำรวจอ่านเอกสารรับรองของเฉินชาง พอเห็นเฉินชางเบียด เข้าไปก็ไม่ได้ห้าม เพียงเก็บเอกสารอย่างตั้งใจและเก็บรักษาไว้ให้
ตอนนี้หยางฮุ่ยกับจางหย่วนเห็นสภาพของคนไข้แล้วเหงื่อ ซึมหน้าผาก!
