องตนเองชัดเจนมาก ตอนแรกคิดว่าหลังเกษียณเป็นรองอธิบดี ผลตอบแทนก็ไม่เลวแล้ว คิดไม่ถึงว่ายังมีโอกาสขึ้นสูงได้อีก!ทว่าแม้จะเป็นเช่นนี้ เหล่าฉินก็รู้สึกพอใจแล้ว!แต่อนาคตของเฉินชางไร้ขีดจำ กัด!ในหัวเขาคิดแต่ว่าต่อไปเฉินชางจะพัฒนาไปในทิศทางไหนดีเมื่อสองวันก่อนเขาพูดกับพวกเฉินต้าไห่ไว้ว่า เรื่องของเสี่ยวเฉิน เขาจะคอยดูแลเป็นอย่างดี ให้เฉินต้าไห่ไม่ต้องเป็นห่วง!ถึงอย่างไรก็เป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่จำ เป็นต้องเกรงใจลูกเขยก็เหมือนลูก เรื่องพวกนี้เหล่าฉินเข้าใจดีอีกอย่างตอนนี้ทั้งสองครอบครัวก็สนิทสนมกันมากขึ้นเรื่อยๆและเฉินชางกับฉินเยว่ก็จะจดทะเบียนสมรสกันแล้วไปเจอญาติๆ สักหน่อยก็เป็นเรื่องปกติฉินเสี้ยวยวนจองห้องส่วนตัวไว้ เชิญแต่ผู้ใหญ่มา ไม่ได้พาเด็กๆ ที่บ้านมาด้วยหลังจากเฉินชางเห็นฉินเย่วหมิงเข้ามาก็ตาโตทันที“ผู้อำนวยการฉิน?”ส่วนฉินเยว่วิ่งออกมาพร้อมเสียงหัวเราะ “คุณอาเล็ก!”ทำให้เฉินชางอึ้งงันไปทันทีฉินเย่วหมิงหัวเราะฮ่าๆ “ต่อไป เรียกผมว่าอาเล็กเหมือนเยว่เยว่นะครับ!”เฉินชางมองฉินเย่วหมิงแวบหนึ่งแล้วมองฉินเสี้ยวยวน ถึงว่าเจอกันคราวก่อนรู้สึกหน้าคุ้นๆ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้!เฉินชางหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก “สวัสดีครับอาเล็ก!”หลังจากพูดจบ เฉินชางเองก็อดตะลึงในรากฐานอันมั่นคงของตระกูลฉินในวงการแพทย์ไม่ได้!ยังไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น ในเมืองอันหยางก็มีผู้อำนวยการระดับมณฑลสองคนแล้ว!ฉินเสี้ยวยวนเป็นลูกค
