หลือทางการแพทย์และการกู้ภัยในต่างประเทศทว่าเรื่องนี้ทำให้ฉินหย่งอี้ยิ่งประหลาดใจในตัวเฉินชาง วันนี้จึงอุตส่าห์มาเจอหลานเขยคนนี้!สำ หรับคำพูดล้อเล่นของทุกคน เฉินชางอดยิ้มไม่ได้คุยเรื่องของเฉินชางจบ ทุกคนก็คุยเรื่องอื่นกัน หลักๆ คือพัฒนาการของทุกคน รวมถึงการโยกย้ายของบุคลากรที่เกี่ยวข้องโดยไม่มีท่าทีที่จะกันเฉินชางออกเลยตำแหน่งของฉินเยว่หมิงคงไม่เปลี่ยนแล้ว ฉินหย่งอี้เองก็เพิ่งเลื่อนตำแหน่งได้ไม่นานทั้งครอบครัวเริ่มคิดวิเคราะห์ขึ้นมาว่าอนาคตจะพัฒนาไปในทิศทางไหนและอย่างไร…พอคุยถึงการพัฒนาในอนาคตของเฉินชาง พวกอาๆ ต่างหารือกันว่าต้องทำอย่างไรบ้างทำให้เฉินชางประทับใจมากที่ประทับใจไม่ใช่ว่าฐานะของพวกเขาสูงส่งแค่ไหน แต่เป็นความตั้งใจที่คอยเสนอแนะและคิดหาหนทางให้เฉินชาง!วันถัดมา โรงพยาบาลอันดับสองเริ่มทำงานอย่างเป็นทางการแล้วและเฉินชางก็ไปทำเรื่องที่แผนกฝ่ายกิจการแพทย์ รับพวกใบสมัครเข้าฝึกงานและอื่นๆแผนกผู้ป่วยนอกหยุดรับคิวของเฉินชางแล้ว หัวหน้าแผนกผู้ป่วยนอกเจอเฉินชางแล้วยิ้มพูด “หัวหน้าเฉิน คุณคงยังไม่รู้ว่าคนที่จองคิวคุณเยอะขึ้นเรื่อยๆ ฉันคิดว่าอีกสองสามวันคงมีคนบ่นอีกแล้ว!”ที่หลิวอวี้พูดเป็นความจริง เธอเองยังประหลาดใจว่าทำไมอัตราการจองคิวซ้ำ ของเฉินชางจะสูงขนาดนี้ สูงกว่าพวกหัวหน้าเก่าแก่หลายคนเสียอีกหลังจากจัดการเรื่องทุกอย่างแล้ว กลางคืนเฉินชางเลี้ยงข้าวหมอและพยาบาลในแผนกทุกคนต่างรอคอ
