ป่วย จากนั้นจึงรีบเอาชาร์ตผู้ป่วยออกมาให้แล้วตามเข้าไป
“ดีมากครับ ตอนนี้อาการดีขึ้นเรื่อยๆ แล้ว นี่เป็นผลแล็บล่าสุดครับ”
เฉินชางเอ่ยขอบคุณแล้วรับมาดู ดูท่าหลี่ตันจะฟื้นตัวได้ดีมาก
ในห้องผู้ป่วย ครอบครัวหวังฟ่านอยู่กันหมด หวังฟ่านเองก็อยู่ด้วย หลี่ตันฟื้นขึ้นมาแล้ว อาการดีขึ้นมาก
ตอนนี้บ่นอยากจะออกจากโรงพยาบาลเพราะกลัวเปลืองค่ารักษา
พอเห็นเฉินชางเข้ามา ทุกคนก็รีบลุกขึ้น
“เฉินชางมาแล้ว!”
“นั่งเร็วๆ เดี๋ยวฉันไปเอานมขวดให้เธอ”
เฉินชางเห็นพ่อแม่หวังฟ่านกุลีกุจอจึงยิ้มทันควัน “ผมแค่มาดูว่าหลี่ตันเป็นไงบ้าง ไม่เป็นไรก็ดีแล้วครับ”
หวังฟ่านที่อยู่อีกด้านหนึ่งเห็นฉินชางแล้วก็รู้สึกละอาย เขากระมิดกระเมี้ยนอยู่นานกว่าจะพูดว่า “ขอบใจนะ”
เฉินชางยิ้มให้ ไม่ได้พูดอะไร เรื่องในครอบครัวเขา ตนก็ไปยุ่งไม่ได้ และไม่จำเป็นต้องไปยุ่งมากมายด้วย
หลี่ตันยิ้ม พอเห็นเฉินชางก็พูดโดยที่ยังนึกกลัวอยู่ว่า “ขอบคุณนะคะเฉินชาง หัวหน้าจี้บอกแล้วค่ะว่าคุณเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตฉัน ถ้าไม่ได้คุณ ฉันคงตายไปแล้ว”
เฉินชางยิ้ม อยู่ต่อครู่เดียวก็ออกมาแล้ว
รอเรื่องทางนี้จบแล้ว ชิวฉิกเฉินชางคงไปโรงพยาบาลทั้งวัน ช่วงชิวโป๊ยก็ต
