หรือแม่หยางจยาฮุ่ย ด้วยความสามารถการทำอาหารอย่างนี้ จะเปิดร้านอาหารโฮมเมดสักร้านก็ไม่มีปัญหาเลยสักนิด!
แต่เฉินชางก็ไม่เต็มใจให้พ่อแม่ออกไปลำบากแล้ว
ดูแลตัวเองดีๆ ก็พอแล้ว
เรื่องหาเงินนี่…มีเรากับเฉินหลัวก็พอแล้ว
เฉินต้าไห่วางแผนไว้ดีแล้ว รอถึงตรุษจีนก็จะพาหยางจยาฮุ่ยไปเที่ยวตระเวนให้ทั่ว เอาให้ชีวิตนี้ไม่เสียดายทีหลัง
เขาลำบากทำงานหนักมาเกินครึ่งชีวิต ตอนนี้ได้อยู่อย่างสงบดื่มด่ำกับความสุขเสียที
รอเยว่เยว่มีลูก หยางจยาฮุ่ยก็จะต้องดูแลหลานอย่างดี
ตอนกินอาหารกลางวัน พอพูดเรื่องลูก จู่ๆ จี้หรูอวิ๋นก็ยิ้มพลางเอ่ยว่า “เยว่เยว่จ๊ะ หนูบอกว่ากินอาหารที่แม่เฉินชางทำจนคุ้นปากแล้ว ต่อไปแม่คงปรนนิบัติลูกไม่ไหวแล้วนะ!”
ฉินเยว่ได้ยินยิ้มละไมพลางพูดว่า “แม่ ไม่เป็นไร!”
จี้หรูอวิ๋นได้ยิน ถึงยังไงก็เป็นลูกสาวตัวเอง ดีจริงๆ!
น่าเสียดาย ฉินเยว่พูดต่อ “เงินบำนาญแม่เยอะ แม่เอาเงินให้หนู หนูให้แม่เฉินชางทำของอร่อยให้ แม่จะมากินฟรีที่บ้านเรา หนูก็ไม่ได้รังเกียจนะ!”
คำพูดล้อเล่นของฉินเยว่ทำเอาทุกคนตลกขบขัน!
ฉินเสี้ยวยวนยังหัวเราะจนหุบไม่อยู่!
จี้หรูอวิ๋นอดอึ้งไปไม่ได้ ยายลูกบ้านี่!
หยางจยาฮุ่ยก็ไม่ได้ติ
