“ตะเกียบ...ตะเกียบ...”
แม่ของหวังฟ่านพึมพำหาตะเกียบไม่หยุด วิ่งเข้าไปในห้องครัว ต่อมาก็มีเสียงชามแตกเพล้งๆ อย่างต่อเนื่อง
จากนั้นแม่ของหวังฟ่านก็หยิบตะเกียบคู่หนึ่งวิ่งออกมา!
“เฉินชาง นะ…นี่จ้ะ!”
แม่ของหวังฟ่านตกใจแย่แล้ว น้ำตานองเต็มหน้าไปหมด พอส่งตะเกียบให้เฉินชางแล้วก็พ่นน้ำลายใส่หน้าหวังฟ่าน!
“แกมันไอ้เดรัจฉาน! ฉันเลี้ยงแกมาทำไม! หลี่ตันเขาเป็นคนดีขนาดไหน แกแต่งกับผู้หญิงแบบนี้ได้เป็นวาสนาแกไปกี่ชาติ แก…แกทำฉันโมโหจะตายอยู่แล้ว…”
ระหว่างที่แม่ของหวังฟ่านด่าๆ อยู่ก็ทรุดลงไปกับพื้น หายใจหอบเฮือกใหญ่ ลูบหน้าอกพูดอะไรไม่ออกไปหมด!
ส่วนพ่อของหวังฟ่านตีจนกระบองในมือหักก็โยนกระบองลงกับพื้น ชี้ไปที่ประตูแล้วพูดดังลั่นว่า “แกไสหัวไปเลย!”
“หวังฟ่าน เป็นคนดีๆ ไม่ได้หรือไง”
“ถ้าวันนี้หลี่ตันเป็นอะไรไป ฉันจะไปอธิบายพ่อแม่เขายังไง!”
ทุกคนมองดูหลี่ตัน รู้สึกสงสารอยู่บ้างจริงๆ
พ่อแม่หลี่ตันจากไปเร็ว ตอนเธออายุยี่สิบต้นๆ ก็ไม่อยู่แล้ว เธอได้ปู่เลี้ยงดูจนโต ต่อมาหลังจากแต่งงานแล้ว ปู่ก็ลาโลกนี้ไป
หลังจากแต่งเข้าบ้านหวังฟ่านมาแล้ว หลี่ตันก็รู้สึกถึงความผูกพันในครอบครัวที่ห่างหายไปนาน เธอด
