เช้าวันรุ่งขึ้น ฉินเสี้ยวยวนขับรถของตนไปตามถนนช้าๆเขาเคยไปเมืองจิ้นหยาง ถึงอย่างไรก็เป็นผู้เชี่ยวชาญในมณฑลทั้งยังมักไปร่วมวินิจฉัย ดังนั้นเหล่าฉินจึงไปๆ มาๆ เป็นประจำตลอดทางนี้เขาขับรถได้อย่างราบรื่นดีและทางครอบครัวเฉินต้าไห่ก็เช่นเดียวกัน ตอนแปดโมงกว่าเฉินต้าไห่เตรียมอาหารอยู่ในบ้านด้านเฉินชางขับรถไปรับพวกฉินเสี้ยวยวนที่เมืองจิ้นหยางตั้งแต่เช้าถึงอย่างไรก็ยังต้องนั่งรถจากบริเวณเมืองจิ้นหยางไปหมู่บ้านหนานซานประมาณครึ่งชั่วโมงกว่า เหล่าฉินใช่ว่าจะรู้ทางจริงเสมอไปประมาณแปดโมงครึ่ง รถทั้งสองคันเจอกันที่ใต้ทางด่วน!“พ่อ หยุดรถค่ะ!”ฉินเสี้ยวยวนผงะไป “หยุดทำไม ขับตรงไปก็ได้แล้วไหม”เพียงเห็นว่าหลังจากเหล่าฉินหยุดรถ ฉินเยว่ก็กอดกระเป๋าใบน้อยของตนพลางวิ่งมาหาเฉินชางอย่างดีอกดีใจไม่พบกันวันเดียวเหมือนจากกันสามปี!นี่ห่างมาปีหนึ่งแล้ว!ฉินเยว่คิดถึงคุณเฉินที่รักของเธอมากเลย!เฉินชางเห็นฉินเยว่วิ่งมาทางนี้ก็ลงจากรถทันทีฉินเยว่เห็นเฉินชางลงมาจากรถ ก็วิ่งมาอย่างเบิกบานยิ่งขึ้นแล้วกระโจนเข้าสู่อ้อมแขนของเฉินชางทันที!เฉินชางยิ้มเขินๆ กอดฉินเยว่ที่ใส่เสื้อขนเป็ดสีขาวยกขึ้นหมุนหนึ่งรอบ!ฉินเยว่หัวเราะร่าเสียงดัง!“คุณเฉินที่รัก! คิดถึงจะตายแล้ว!” ฉินเยว่กระเง้ากระงอดยังไม่ทันพูดจบ เธอก็หอมแก้มเฉินชางหนึ่งที!เหล่าฉินที่มองอยู่ไกลๆ โกรธจนบีบแตรไปหลายครั้ง!ยายลูกคนนี้ เห็นที่นี่เป็นบ้านแล้วจริงๆ!ส่วนจี้หรูอว
