้าหนาวแล้วอะไรๆ ก็หายไปหมด รออากาศดีแล้ว ก็มาเที่ยวได้จริงๆ”ฉินเสี้ยวยวนพยักหน้า “อืม! นั่นสิ รอถ้าเกษียณแล้ว ช่วงหน้าร้อนมาพักตากอากาศในภูเขากัน!”รถเคลื่อนตัวไปช้าๆ ใช้เวลาสามสิบกว่านาทีก็ถึงหมู่บ้านหมู่บ้านหนานซานยังคงรักษาประเพณีเยี่ยมญาติ ในช่วงตรุษจีนรถจึงเพิ่มขึ้นไม่น้อยรถฉินเสี้ยวยวนก็ไม่ได้ดึงดูดสายตาให้จับจ้องนักหน้าบ้านเฉินชางมีที่ว่างค่อนข้างกว้าง จอดรถซ้อนกันสองสามคันไม่มีปัญหาเลยสักนิดเฉินต้าไห่ หยางจยาฮุ่ย เฉินเจี้ยนซานและเฉินตั๋วรออยู่ด้านนอกแล้วพอเห็นเฉินชางกับฉินเยว่ลงมาจากรถ ทั้งครอบครัวก็เริ่มยิ้มออกมาด้านฉินเสี้ยวยวนกับจี้หรูอวิ๋น หลังจากลงมาแล้วก็เห็นภูเขาใหญ่ที่อยู่ไกลลิบพอดี อากาศสดชื่นตีกระทบหน้า พลันอดสูดหายใจลึกๆ หลายเฮือกไม่ได้ในภูเขา ฤดูหนาวข้อเสียเพียงอย่างเดียวก็คือหนาว!ดีที่ทั้งครอบครัวเตรียมตัวไว้ก่อนแล้ว จึงสวมเสื้อขนเป็ดมาหลังจากแนะนำแล้วก็รีบเรียกให้เข้าไปในบ้านฉินเยว่เห็นสุนัขตัวนั้นพลันตาเป็นประกายทันที! จึงวิ่งไปหาเพื่อจะดูมันเดิมทีเจ้าหมาต้าหวงตัวนี้เห่าสองสามครั้งอย่างแข็งขันเพื่อแสดงให้เห็นว่าตนยังเป็นสุนัขเฝ้าบ้านแต่พอเห็นฉินเยว่ มันพลันอดเลี้ยวหนีไม่ได้ หันก้นให้ฉินเยว่แล้วซุกตัวเข้าไปในบ้านสุนัขอย่างเกียจคร้านฉินเยว่ไม่รู้ว่าทำไมเห็นสุนัขขนทองตัวใหญ่ตัวนี้ทีไรแล้วจึงอยากเข้าไปหยอกเล่นทุกที เธอนับไก่ที่อยู่ในคอกแล้วอึ้งไปไม่ได้แม่ไก่หายไปอ
