เรื่องนี้ก็ไม่ได้พูดเกินจริง ต่อให้ดูเหมือนง่าย แถมยังได้ผลดี แต่ …ข้างๆ กันมีคนทาเป็ นสักกี่คน
ความรู ้กู้ชีพฉุกเฉินแบบนี้จาเป็ นต้องเผยแพร่เป็ นวงกว้างต่อไป
ทางด้านเฉินกั๋วฮว๋าเห็นว่าลูกไม่เป็ นไรก็ถอนหายใจโล่งอก “หมอเฉินครับ คุณเป็ นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตลูกชายผมจริงๆ ครับ!”
เฉินชางยิ้มให้ “ไม่เป็ นไรครับ ไม่เป็ นอะไรก็ดีแล้ว”
เกิดเรื่องทีหนึ่ง การกินข้าวครื้นเครงของทุกคนก็กร่อยลง เล็กน้อย
และพอเฉินกั๋วฮว๋าทักทายทุกคน ก็เอาเหล้าเหมาไถ[2]สองขวด มาที่ห้องอาหารของเฉินชาง
เฉินชางอดพูดไม่ได้ “ผู้ว่าเฉิน คุณคงยุ่ง ไม่ต้องเกรงใจหรอก ครับ”
เฉินกั๋วฮว๋าส่ายหน้า เอ่ยทั้งที่ยังผวาอยู่ “แบบนี้เรียกว่าเกรงใจได้ ไง คุณลองคิดดูสิ ช่วยผมครั้งใหญ่มาสองครั้งแล้ว
ผมบอกแล้ว ถ้าคุณกลับมาแล้วให้โทรหาผม ถ้าไม่ได้บังเอิญ เจอกันวันนี้ คุณคงไม่โทรมาอยู่ดีแน่ๆ!”
เฉินชางหัวเราะเจื่อนๆ “ผู้ว่าเฉินยุ่งมากเลย ผมเองก็เกรงใจไม่ กล้ารบกวน”
เฉินกั๋วฮว๋าให้เกียรติเฉินชางมาก พูดคุยไม่วางท่าเลยสักนิด “มาถึงจิ้นหยางก็ถึงบ้านแล้ว ผมต้องต้อนรับคุณ ไปอันหยางครั้งหน้า คุณมาต้อนรับผมก็พอแล้ว!”
เฉินชางยิ้มให้ “ได้ครับ! ถ้าถึงอันหยางแล้วคุณต้องติดต่อผมนะ ครับ”
ที่จริงคนอย่างเฉินกั๋วฮว๋าจะไปไหนไม่ได้มีคนแย่งกันมารับรอง เป็ นโขยงหรือ
นี่ก็เป็ นการให้เกียรติเฉินชางไง!
