เฉินต้าไห่ได้ยินแล้วอดอึ้งงันไม่ได้ “ไม่ใช่สิ! เฮ้อ…พี่คิดอะไรอยู่ เนี่ย! เสี่ยวเฉินกับผู้หญิงคนนั้นรู ้จักกันมาหลายปีแล้ว ต่างรู ้สึกดีต่อ กันอย่างมาก ตกลงปลงใจกันเมื่อปีที่แล้ว พ่อแม่ของฝ่ายหญิงก็ไม่ได้ พูดถึงเรื่องพวกนี้ รู ้สึกว่าเสี่ยวเฉินพึ่งพาได้ และมีความสามารถ ถึง ได้ยอมให้ลูกสาวแต่งงานกับเขา!”
ทั้งสองคุยกันอยู่นาน เฉินเจี้ยนซานจึงโล่งอกไปที
แม้ผู้ชายแต่งเข้าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่คนเป็ นพี่ชาย ก็อยาก ให้ลูกๆ ของเหล่าเฉินมีเกียรติมีศักดิ์ศรี
หยางจยาฮุ่ยนั่งอยู่ตรงนั้นไม่ได้พูดอะไรมาก แต่พวกอาๆ ของ เฉินชางต่างจ้องหยางจยาฮุ่ย ในสายตาเต็มไปด้วยความประหลาด ใจ!
“ซ ้อ ทาไมผิวซ ้อ…ดีขนาดนี้ ไม่มีริ้วรอยเลยเหรอ ใช ้ เครื่องสาอางอะไรคะ!” อาของเฉินชางพูดอย่างประหลาดใจราวกับ เจอขุมทรัพย์
หยางจยาฮุ่ยยิ้มอย่างอึดอัด “ตรงไหนเล่า ทาอาหารทุกวัน อบอยู่ ข้างเตา จะมีเครื่องสาอางอะไรได้”
เวลาผู้หญิงอยู่ด้วยกัน นอกจากคุยเรื่องราวในชีวิตประจาวัน ก็มี เรื่องการบารุงผิวหน้าพวกนี้แหละ
หยางจยาฮุ่ยกลายเป็ นเหมือนดาราในทันที!
ถูกทุกคนถามเรื่องนั้นเรื่องนี้!
อิจฉามาก!
“ใช่ ซ ้อ ซ ้อไม่เปลี่ยนเลย เมื่อหลายปีก่อนฉันก็เห็นซ ้อเป็ นแบบ นี้”
