เฉินต้าไห่กลั้นหัวเราะไม่อยู่ “จะสามสิบอยู่แล้ว ยังจะไม่โตได้ อย่างไร ตอนผมอายุเท่านี้เป็ นพ่อคนแล้ว”
เฉินเจี้ยนซานลงมารับพวกเขา ไม่อย่างนั้นจะเข้าในเขตคอนโด ไม่ได้
ถึงบ้านคุณลุง การตกแต่งโดยพื้นฐานแล้วไม่มีการเปลี่ยนแปลง การตกแต่งสไตล์เก่าแก่ ไม่สอดคล้องกับขนาดสิ่งก่อสร ้างและสไตล์ ของคอนโดเลยสักนิด
พวกพี่สาวและน้องสาวของเฉินต้าไห่มากันครบ ถึงอย่างไรเมื่อ เทียบกับเฉินต้าไห่ พวกเธอก็อยู่ใกล้กว่า
ทว่าหลังจากนั่งลง จู่ๆ เฉินเจี้ยนซานก็มองเฉินชางอย่างสนใจ “เฉินชาง ลุงได้ยินพ่อนายบอกว่า นายได้เป็ นพนักงานประจ าแล้ว เหรอ”
เฉินชางพยักหน้า “ครับ ได้เป็ นพนักงานประจ าประมาณเดือน สิงหากันยาปีที่แล้วครับ”
เฉินเจี้ยนซานอดพูดอย่างดีใจไม่ได้ “เยี่ยมเลย มีหน้าที่การงาน ในโรงพยาบาลระดับมณฑล และยังมีตาแหน่ง ตอนนี้ลุงก็ร่างกายแย่ ลงทุกวัน แก่ไปก็ยังมีคนรู ้จักที่โรงพยาบาล!”
เฉินชางอดยิ้มไม่ได้ “ถ้าคุณลุงมา ผมให้อยู่ห้อง VIP เลยครับ”
คนอื่นๆ ต่างยิ้มขึ้นมา มีตาแหน่งในโรงพยาบาลระดับมณฑล เป็ นเรื่องที่น่าอิจฉามาก
เห็นว่าเฉินชางมีงานที่มั่นคง เฉินเจี้ยนซานก็พยักหน้าอย่างโล่ง ใจ จู่ๆ ก็นึกถึงเฉินหลัว “จริงสิ เฉินหลัวล่ะ ทาไมเจ้าหมอนั่นยังไม่มา ปีที่แล้วต่อว่าเขาไป ปีนี้งอนอีกแล้วเหรอ”
เฉินต้าไห่พลันพูดว่า “เจ้าหมอนั่นไปเป็ นตัวประกอบที่เหิงเตี้ย นครับ!”
