ฉินเยว่อึ้ง “พูดมาเลย ไม่ต้องมาเล่นลิ้น!” จี้หรูอวิ๋นเองก็พยักหน้ำ “ใช่ค่ะ เสี่ยวเฉินคุณพูดมาเลย คุณจับ ชีพจรแล้วเจออะไร คุณอาคุณเป็ นอะไรกันแน่” เหล่ำฉินยิ้มตำหยี ถึงอย่างไรทุกคนตางถือเป็ นกำรคุยเล่นกัน หลังอาหำร เฉินชำงได้ยินแล้วคิดว่าก็ถูก ป่วยไม่ควรอายหมอ “ผู้อ ำนวยกำร ฉิน คุณแลบลิ้นให้ผมดูหน่อยครับ” ไม่นำน เฉินชำงก็มั่นใจแล้ว อดพูดไม่ได้ “ผู้อานวยกำรฉิน ผม เข้ำมาก็รู ้สึกว่าคุณดูเหนื่อยล้า อ่อนแรง เมื่อครู่นี้จับชีพจรแล้วยิ่งชีพ จรบำงและเบำ ลิ้นก็ซีดๆ…” เหล่ำฉินใบหน้ำมืดมน “คุณบอกมาเลยว่าเป็ นอะไรกันแน่!” เฉินชำงกระแอม “ผู้อ ำนวยกำรฉิน คุณไตพร่อง!” ได้ยินแบบนี้ ข้ำวในปำกฉินเยว่เกือบพุ่งออกมา! จี้หรูอวิ๋นยิ่งอดหัวเราะไม่ได้ เหล่ำฉินสีหน้ำจนปัญญำผมอยากตีเขำให้ตำยจริงๆ ประโยคนี ้ พูดต่อหน้ำภรรยาและลูกสาวได้อย่างไร
เฉินชำงเห็นเหล่ำฉินนิ่ง พลันอธิบำยว่า “ผู้อานวยกำรฉิน คุณ ไตพร่องและเป็ นไตตันหยาง ผมคิดว่า…”
เหล่ำฉินใบหน้ำมืดมน “พอแล้ว พอแล้ว กินข้ำวก่อน”
