แต่! ตอนนี้กำรผ่ำตัดคลอดถูกตัดออกเป็ นอันดับแรก
ในห้องตรวจ ทั้งเสนอวิธีและหำรือ หมอหลำยคนเริ่มวิเครำะห์ปัญหำอย่ำงต่อเนื่อง …หำวิธีและควำมเป็ นไปได้ไม่หยุด และตอนนี้ญำติคนไข้ก็เริ่มเหนื่อยล้ำแล้ว “พ่อครับ แม่ครับ กลับไปพักก่อนเถอะ เหนื่อยมำทั้งคืนแล้ว ผม เฝ้ ำอยู่ที่นี่เอง!” ชำยหนุ่มมองพ่อตำและแม่ยำยแล้วอดพูดไม่ได้ “ที่รัก ครับ คุณกลับไปพักก่อนเถอะ เดี๋ยวคลอดแล้วผมบอก
คลอดลูกไม่ใช่แค่นำทีสองนำทีนะครับ!”
“รอก่อนเถอะ ขออย่ำเจอปัญหำอะไรอีกเลย …” แม่ของจำง เยว่จยำอดอธิษฐำนไม่ได้ กลับบ้ำนไปก็นอนไม่หลับ!
ควำมจริง เจอสถำนกำรณ์แบบนี้พวกเขำก็ทำอะไรไม่ได้ แต่คน เป็ นพ่อเป็ นแม่ ในสถำนกำรณ์แบบนี้ ก็หวังว่ำจะได้เฝ้ ำอยู่เคียงข้ำง
ทุกคนต่ำงถอนหำยใจ ชำยหนุ่มจึงลุกขึ้นไปซื้ออำหำรเช ้ำ
พ่อตำสูดหำยใจเข้ำลึกๆ ทีหนึ่ง “วันนี้วันสุดท้ำยของปีแล้ว!”
ทุกคนชะงัก!
จริงด้วย!
วันนี้วันสุดท้ำยของปี แล้ว คืนนี้ก็เป็ นคืนก่อนวันตรุษจีนแล้ว กำลังจะปีใหม่แล้ว อย่ำได้เกิดเรื่องอะไรเลย
ทุกคนนั่งอธิษฐำนอย่ำงระมัดระวัง ขอให้ทุกอย่ำงรำบรื่น…
“กลอนคู่ข้ำงประตูที่บ้ำนเตรียมพร ้อมหรือยัง”
“เรียบร ้อยแล้วครับ! รอจยำจยำคลอดเสร็จ ผมจะกลับไปติด ครับ!”
“ฮ่ำๆ ปีนี้เรำฉลองตรุษจีนด้วยกันไหม”
“ได้สิ!”
“เดี๋ยวฉันกลับไปเตรียมของ เรำฉลองตรุษจีนด้วยกัน!”
