ได้ยินคาพูดของเถียนเซียงหลาน หม่าเฉียงหน้าแดงก่าขึ้นมา “เรารู ้ครับ…”
เถียนเซียงหลานเห็นเด็กหนุ่มยังเป็ นแบบนี้ก็โกรธกับความไม่ เอาไหนเป็ นอย่างมาก พลันพูดว่า “หลายหมื่นเลย พวกคุณคิดให้ดี! คิดว่าน่าจะหกเจ็ดหมื่น และยังไม่แน่ว่าจะพอ!”
เรื่องแบบนี้ ถ้าคนไข้ไม่ยอมไปฟ้ อง เธอก็ทาอะไรไม่ได้
หม่าเฉียงได้ยินแล้วสีหน้าเปลี่ยนไปทันที
หกเจ็ดหมื่น!
นี่ไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ!
เด็กหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรหาเจ้านายอีกครั้ง
“หัวหน้าครับ ผมหม่าเฉียง”
อู๋เจี้ยนเหรินไม่สบอารมณ์ “อืม”
“หัวหน้า ค่าผ่าตัดของเจ้าหมาเจ็ดแปดหมื่นเลย เราไม่มีเงินเยอะ ขนาดนั้น หัวหน้าว่า…” หม่าเฉียงพูด
อู๋เจี้ยนเหรินได้ยินว่าเจ็ดแปดหมื่นก็อึ้งงันไปทันที
“โรงพยาบาลใจดาอามหิตจริงๆ โดนกระจกไม่กี่แผ่นแทงต้อง เสียเงินเจ็ดแปดหมื่นเลย ทาไมแพงขนาดนี้!”
อู๋เจี้ยนเหรินเริ่มกระตุ้นอารมณ์ของเด็กหนุ่มกลุ่มนี้ ทาให้พวก เขารู้สึกว่า โรงพยาบาลก าลังเอาเปรียบพวกเขา!
“โรงพยาบาลก าลังหลอกพวกคุณอยู่นะ รู้ไหม เห็นพวกคุณเด็ก ไม่มีเบื้องหลัง พวกคุณน่ะยังเด็กเกินไป เรื่องพวกนี้ผมเจอมา หมดแล้ว!”
อู๋เจี้ยนเหรินจึงพูดว่า “เอาอย่างนี้ครับ ผมคิดวิธีให้ พวกคุณบอก ไปว่าไม่มีเงิน ถึงอย่างไรทาเรื่องค้างชาระไว้ พวกเขาก็รักษาให้อยู่ดี ช่วงนี้เสี่ยวหม่าอยู่เป็ นเพื่อนน้องชายคนนั้นให้มากๆ เดี๋ยวผมโอนให้
