เลือดย้อมผู้ป่วยวัยรุ่นคนนี้เป็ นสีแดงไปแล้ว ขนาดบนเตียง เคลื่อนย้ายผู้ป่วยยังมีเลือดไหลออกมา หยดติ๋งๆ ไปตามพื้น กลุ่มคนที่ล้อมมองอยู่รอบๆ อดสูดหายใจไม่ได้ เฉินชางหันไปพูดกับเคาน์เตอร ์พยาบาลว่า “รีบติดต่อแผนกถ่าย เลือด เตรียมทดสอบความเข้ากันของเลือด!” “เจาะเลือดไปตรวจแล็บ!” “เตรียมห้องผ่าตัด!”
……
ในใจเฉินชางก็บีบคั้นเป็ นอย่างยิ่ง บอกตามตรง เขาเคยเห็น อาการบาดเจ็บมามากแล้ว ที่อาการร ้ายแรงก็มีเยอะ ขนาดพวกเคสที่ ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายก็เคยเห็นมาก่อน ที่หัวขาดออกจากร่างก็ พบมาไม่น้อย เห็นที่แขนขาดขาขาดแล้วยังรู ้สึกว่าไม่น่ากลัวถึง ขนาดนี้
แต่เคสที่กระจกเต็มตัวไปหมดแบบนี้ ทาให้เฉินชางเห็นแล้วยัง ศีรษะชาหนึบ
เศษกระจกแต่ละชิ้นแทงเข้าไปในร่างผู้ป่วยเหมือนมีดบิน
พอเฉินชางเห็นใบหน้าของผู้ป่วยได้ชัดเจน ในใจก็บีบคั้นขึ้นมา ทันที
เขารู ้จักเจ้าหนุ่มนี่!
เจ้าหนุ่มที่กลัวโดนเก็บค่ายาชาคนนั้น เด็กหนุ่มที่เพิ่งอายุสิบ แปด ตามพี่ใหญ่บ้านเดียวกันมาทางาน
เจ้าหนุ่มนี่ตอนนี้นอนอยู่บนเตียง เจ็บปวดทรมานหาใดเทียบ มือ ทั้งสองกาขอบเตียงแน่น อยากจะขยับตัวแต่กลับขยับไม่ได้!
เพราะทั้งร่างมีแผลไม่น้อย
พอได้เห็นเฉินชาง เจ้าหนุ่มก็เต็มไปด้วยแววตาอ้อนวอน
แต่กลับไม่กล้าพูดออกมา เพราะมุมปากมุมหนึ่งก็มีกระจกอยู่ชิ้น หนึ่ง!
ใจหาย!
เฉินชางค่อนข้างอึดอัดใจ
