พอเห็นจี้หรูอวิ๋นในอ้อมแขน เหล่าฉินก็รู ้สึกว่าตนต้องเป็ น พระเอกนิยายแน่ๆ
ยามตื่นกุมอานาจในใต้หล้า คราเมามายหลับใหลบนตักนาง!
ช่วงนี้เหล่าฉินนอนไม่หลับอย่างรุนแรง! นอนไม่หลับจริงๆ
เวลานอนไม่พออยู่ทุกคืน
พอตอนบ่ายเลิกงานเขาก็เดินเข้าร ้านขายยาเงียบๆ ซื้อยาลิ่ว เว่ยตี้หวงหวาน[1] สองสามกล่อง แต่ตอนที่ออกมา เหล่าฉินก็มองฮุ่ย เหรินเจียนเป่า[2] อย่างอาลัยอาวรณ์!
เขาลังเลอยู่นานจึงลุกออกไป
แต่เพิ่งออกมาได้สิบกว่าเมตรก็วกกลับมาซื้อไปสองกล่องอย่าง ลับๆ ล่อๆ!
ทว่าตอนคิดเงิน พนักงานขายคนนั้นมองฉินเสี้ยวยวนยิ้มๆ “ผู้อานวยการฉิ นอายุมากขนาดนี้แล้ว สุขภาพดีจัง! แถม กระฉับกระเฉงดีด้วย!”
เหล่าฉินผงะไปทันที ว้าวุ่นทาอะไรไม่ถูก แต่…ยังยิ้มให้เรียบๆ “ได้อยู่ๆ!”
พอออกมาแล้ว!
เหล่าฉินโมโหมากคราวหน้าฉันจะเปลี่ยนร ้านแต่…มองดูร ้าน ขายยารอบๆ
ร ้านไหนไม่รู ้จักเขา ฉินเสี้ยวยวนบ้างเล่า!
คิดไปคิดมาก็ตัดสินใจว่าคราวหน้าจะเดินไปซื้อไกลหน่อย
แต่ขณะที่มองดูผลิตภัณฑ์ในมือ ฉินเสี้ยวยวนก็ยินดีปรีดา
เฮ้อ!
มีรสมีชาติ! ตั้งแต่เจอเฉินชางนะ ชีวิตอันราบเรียบนี่ก็ ‘หึๆๆ’! ชื่อนี้ตั้งได้ดีจริงๆ
พอกลับถึงบ้าน ฉินเยว่เห็นเหล่าฉินถือถุงอยู่ พลันเอ่ยถามอย่าง สงสัย “พ่อ พ่อซื้ออะไรมาคะ”
